مقالات

خاموشی: آیا ما زندگی می کنیم یا فقط آن را ضبط می کنیم؟


سفر بهترین راه برای پاک کردن تخته سنگ، ترک عادت های قدیمی و شروع تازه است. در حال حاضر، یک گروه از عاداتی که من در تلاش برای مقابله با آن هستم را می توان در دسته زمان نمایشگر دسته بندی کرد. زمانی که صرف خیره شدن به صفحه نمایش می شود به تدریج افزایش می یابد تا زمانی که متوجه می شوم زمان تکان دهنده ای را صرف خیره شدن به تلفن خود کرده ام.

اکنون که همه ما در گوشی‌های هوشمند خود دوربین داریم و عکس‌ها و فیلم‌ها رایگان هستند، به نظر می‌رسد که مردم بیشتر و بیشتر از فعالیت‌های خود عکس می‌گیرند. به نظر می رسد بسیاری از مردم بر این باورند که اگر از رویدادی عکاسی یا فیلمبرداری نکرده باشیم، اتفاقی نیفتاده یا مهم نبوده است. اگر آن را ضبط نکنید و آن را در شبکه های اجتماعی منتشر نکنید، چه فایده ای دارد؟ آیا این واقعا درست است؟ آیا باید به چیزی شلیک کنیم تا حساب شود؟ من اینطور فکر نمی کنم.

چه ارزشی برای تجربه مستقیم چیزی در زمان واقعی و بدون هیچ گونه مداخله ای قائل هستیم؟ خیره شدن به تاج محل، واقعاً نگاه کردن به آن، نگاه کردن به آن، حک کردن خاطرات در مغز – آیا الان آنقدر قدیمی است؟

یا هدف گرفتن چند عکس از آن، مستندسازی تجربه، ارسال آن در شبکه های اجتماعی و سپس ادامه دادن است؟ از قضا این امکان وجود دارد که عکس را بدون لذت بردن از تجربه دریافت کنید. من می توانم آنقدر غرق در گرفتن عکس و فیلم باشم که در واقع به چیزهایی که عکاسی می کنم نگاه نکنم. خیر واقعا من نگاه می کنم گاهی تلاشی برای بازگشت به واقعیت کنونی است.

یکی از چیزهای مهم در سفر همیشه این بوده است که وقتی چیزها را در حضور واقعی خود می بینید، تنها با دیدن عکس ها متوجه می شوید که چقدر دلتنگ می شوید. مهم نیست که یک عکس چقدر عالی باشد، هیچ عکسی نمی تواند حق نماهای زنده عالی، آبشار ویکتوریا، گرند کنیون، ماچو پیچو و غیره را داشته باشد. تا بی نهایت. اگر هر یک از این چیزها یا این مجموعه از مناظر تاریخی را دیده اید، می دانید که هیچ عکس یا فیلمی نمی تواند آن را ثبت کند. این بخشی از چیز فوق‌العاده‌ای در مورد این تجربه است، چرا که مردم همچنان سفر می‌کنند، حتی اگر می‌توانید آنلاین شوید و تصاویر همه چیز را تماشا کنید. می توانید عکس های خیره کننده و نفس گیر ایجاد کنید. اما هیچ چیز شبیه چیز واقعی نیست.

اگر این تمایل به عکاسی از همه چیز را گسترش دهید، از نظر تئوری می توانید به نقطه ای برسید که سفر می کنید و هرگز چیزی را مستقیماً نمی بینید، فقط از طریق همان تصویر منظره یاب که دوستانتان وقتی به خانه می آیند می بینند. اما آیا غم انگیز نیست که به جایی بروید و واقعاً آن را کاوش نکنید، بلکه فقط عکس بگیرید تا بعداً نگاه کنید؟

دوربین‌ها می‌توانند عکس‌ها و فیلم‌های فوق‌العاده‌ای بگیرند که یادگاری‌های فوق‌العاده‌ای می‌سازند و می‌توانند بعد از سفر آنچه را که دیده‌اید، یعنی اگر واقعاً دیده‌اید، به شما یادآوری کنند. البته آنها عالی هستند. دوربین های تلفن ابزار قدرتمندی هستند که قادر به ایجاد عکس ها و فیلم های فوق العاده هستند. به همین دلیل است که همه ما درگیر آنها هستیم. اما اگر زمانی را صرف تماشای صحنه واقعی بدون تداخل دوربین خود نکرده اید، ممکن است اصلا آن را ندیده باشید. این غم انگیز و غیر ضروری به نظر می رسد.

به آسانی می توان ناخودآگاه به عادت هایی افتاد که ترک کردن آنها سخت است. برای خیلی چیزها باید گوشیم را بگیرم، و وقتی آن را برمی دارم، مرور کردن در برنامه ها، سایت های رسانه های اجتماعی، و همه چیزهایی که از تلفنم استفاده می کنم به یک عادت تبدیل شده است. زمان با من می گذرد، در تلفنم مکیده شده، عملاً از بدن فیزیکی من غایب است. این خوب است، گاهی اوقات. اما شاید این اواخر برای من کمی بیش از حد باشد.

یادم می‌آید داستان‌هایی درباره افراد بدوی شنیدم که نمی‌خواستند از آنها عکس گرفته شود، زیرا می‌ترسیدند دوربین روح آنها را غارت کند. در آن زمان به ساده لوحی آنها در باور چنین ایده ای خندیدم. اخیراً در مورد آن تجدید نظر کرده ام. به نظر می رسد تلفن این قدرت را دارد که روح شما را مستقیماً به درون خود بمکد و بدن شما را به عنوان یک چیز بی اثر ترک کند.

بخشی از مشکل این است که دوربین تنها یکی از مواردی است که از گوشی خود برای آن استفاده می کنید. این فقط یک دوربین نیست، یک کامپیوتر است. هنگامی که آن را دریافت کردید، احتمالاً به انواع چیزها کشیده می شوید. من آن را برای آب و هوا، موجودی بانکم، ایمیل‌هایم، فیس‌بوک، اینستاگرام، جستجوی تعریف یا واقعیت در گوگل، پخش موسیقی، زمان، تاریخ‌ها در تقویم، عکس‌ها، اوبر، اخبار، فهرست ادامه می‌دهم و بر. هنگامی که از این آستانه وارد دنیای مجازی می شوید، چیزهای زیادی وجود دارد که شما را در آنجا نگه می دارد. گاهی وقت ها برای خیره شدن به تلفن خیلی زیاد می شود. در این مرحله، من به دنبال صمیمیت کمتری با این وسیله کوچک هستم.

هر بار که به گوشی خود دست می گیرم و برای چند ثانیه نمی توانم آن را پیدا کنم، متوجه می شوم که چقدر به گوشی خود معتاد شده ام. اگر فکر کنم او را گم کرده‌ام، ذهنم می‌چرخد و دیوانه‌وار در میان مشکلات بی‌شماری که اگر او را پیدا نکنم باید با آنها دست و پنجه نرم کنم، می‌چرخد.

به نظر می رسد که شما نمی توانید بدون تلفن خود کاری انجام دهید. شما نمی توانید با کسی تماس بگیرید. شما نمی توانید از GPS برای پیدا کردن مسیر خود استفاده کنید. هوا چطوره؟ چه خبر؟ آیا پاسخی به این ایمیل مهم دریافت کردید؟ تمام میلیون‌ها کاری که از تلفن خود استفاده می‌کنید، تا زمانی که آن را تعویض نکنید، نمی‌توانید انجام دهید. از دست دادن تلفن شما فلج کننده است، مانند از دست دادن بخشی از مغز، یک عضو حیاتی.

من هنوز از دیدن اینکه چند نفر در هر زمان یا مکان معینی در تلفن های خود غرق شده اند و عملاً از محیط فیزیکی غایب هستند شگفت زده هستم. من حتی زوج‌های جوانی را در قرار شام می‌بینم که در سکوت نشسته‌اند و با یکدیگر درگیر نیستند و هر دو به طور انتزاعی به تلفن‌هایشان خیره شده‌اند. وقتی ذهن شما از طریق آن صفحه به فضای مجازی می رود، بدن خود را خالی از سکنه می کنید.

اکنون دنیای ما این است. ما با این اتحاد دشوار با انواع مختلف هوش رایانه ای به آینده می رویم، و این به خود ما بستگی دارد که تعادل خود را پیدا کنیم و برای خودمان پاسخ دهیم که چقدر زمان می خواهیم در دنیای مجازی صرف کنیم. دنیای واقعی.

وقتی سفر به پایان می رسد غم انگیز است که متوجه می شوم اگرچه ممکن است عکس های خوبی گرفته باشم، اما بیشتر زمانی که به دوربین خیره شده بودم، چیزی ارزش نشان دادن به کسی را نداشتم.

به نظر می رسد که در مقطعی باید به دایره کامل برسد. اگر از هر اتفاقی که برایتان می افتد فیلم بگیرید، چه زمانی آن را تماشا خواهید کرد؟ و اگر آن را تماشا کنید، از خودتان فیلم می گیرید؟ چه کسی حتی می تواند این همه چیز را تماشا کند؟ ما بیش از حد مشغول فیلمبرداری از آنچه در حال حاضر اتفاق می افتد هستیم. فکر می کنم به دایره کامل رسیده ام. من سعی می کنم با زمان بیشتر در دنیای واقعی و زمان کمتری روی تلفنم تعادل بهتری برقرار کنم. اما تمایل به خزش دارد.

هیچ چیز مانند یک سفر جاده ای خوب برای تکان دادن همه چیز نیست، تار عنکبوت را از بین ببرید و به یاد بیاورید که درگیر شدن کامل با محیط واقعی خود، با کاری که انجام می دهید چگونه است. یک سفر می تواند شما را از حالت هیپنوتیزم خارج کند و چیزی به قدری تماشایی به شما نشان دهد که توجه شما را جلب کند. قطع کردن روال روزانه خود در حین تجربه یک سری تجربیات عالی در دنیای واقعی یک راه عالی برای درگیر شدن مجدد با دنیای واقعی است.

داشتن عکس و فیلم مطمئنا می تواند به حفظ خاطرات سفر کمک کند. اما فیلمبرداری زیاد می تواند این خاطرات را خراب کند. برای به خاطر سپردن چیزی، ابتدا باید توجه کنید.

من به دنبال فضای کمی بیشتر از تلفن هستم. من می خواهم به محیط اطرافم توجه بیشتری داشته باشم، محیطی که در واقع بسیار روشن تر و هیجان انگیزتر از آنچه در این صفحه نمایش کوچک است. تجربیات خارج از بدن جای خود را دارد، اما این روزها تجربیاتی را که می توانم در دنیای فیزیکی داشته باشم ترجیح می دهم.

خبرنگار متواضع شما

کالین تردول.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا