مقالات

نپال بعد از اینکه فکر کردم همه آن را دیده ام ، به من چه آموزش داد


من فکر کردم که آن را در شش ماه در جنوب شرقی آسیا ، موش ها ، توالت های چمباتمه ، خانه ها فقط برای درختان ، اژدها کالاها و میمون ها طعم لباسشویی می دیدم. سپس من در نپال فرود آمدم و همه چیز تغییر کرد.

من سال گذشته را در سفر به جنوب شرقی آسیا گذراندم. سالها پیش ، به خودم قول دادم كه وقتی 40 ساله بودم به دنبال ماجراجویی خواهم بود. چیزی شبیه به شش ماه که در اوایل دهه 20 برای سفر به آمریکای جنوبی گذراندم.

این بار بخش دیگری از جهان را کشف می کنم. بنابراین در ژوئیه سال 2025 ، کوله پشتی جدیدم (قدیمی را با یک حادثه قابل توجه مارمیت ملاقات کردم) گرفتم و به اولین توقف من ، سنگاپور پرواز کردم.

از آن زمان ، من از شش کشور دیگر بازدید کرده ام: مالزی (از جمله بورنئو) ، اندونزی ، ویتنام ، کامبوج ، لائوس و تایلند. من در یک درخت جنگل خوابیدم ، که فقط با Zipline قابل دسترسی بود ، دو هفته داوطلبانه با خرس های خورشیدی در بورنئو گذراندم ، به دهانه یک آتشفشان فعال نگاه کردم و برای یک سلفی (تأیید شده توسط راننده) با یکی از خطرناک ترین حیوانات جهان ، اژدهای کومودو قرار گرفتم.

Em Gensen و Komodo Gragon
Em Gensen و Komodo Gragon

من یک ماه را در یک چیانگ خوش تیپ می و دو نفر در زندگی ننگ ، ویتنام گذراندم و زندگی مانند (یک طبقه محلی شناخته شده) را تجربه کردم.

بنابراین من تقریباً مطمئن بودم که با هر سفری که می تواند مرا پرتاب کند ، سازگار شده ام ، خواه این موش های درختی (لائوس) باشند ، میمون ها که قرص های لباسشویی من را دزدیدند (بورنئو) ، آنچه که من صمیمانه امیدوارم شب در رختخواب من باشد ، اما احتمالاً یک موش و غول پیکر بود.

و همچنین شوک های فرهنگی مربوط به حیوانات وجود دارد: فقدان پیاده روها ، که پیاده روی در اکثر شهرها خطرناک است. اثر ماندگار نارنجی عامل در ویتنام ؛ برای یادگیری چگونگی شاهزاده خانم مسافر موتور سیکلت ؛ دستیابی به صلح با توالت های چمباتمه.

و بعد به نپال رسیدم.

قایقرانی صاف هنگام ورود به کاتماندو

em gensen در کاتماندو ، نپال
em gensen در کاتماندو ، نپال

نپال در جنوب شرقی آسیا نیست ، بنابراین می دانستم که همه چیز متفاوت خواهد بود. من تحقیقات خود را انجام دادم و می دانستم که برخی از موارد – مانند سفر در جاده – متفاوت و حتی تا حدودی خطرناک خواهد بود. اما من فراموش کردم که در پایان ، هیچ مطالعه ای شما را برای یک شوک فرهنگی آماده نمی کند.

همه چیز به اندازه کافی هموار شروع شد. ورود به فرودگاه کمی هرج و مرج بود و رانندگان تاکسی را فریاد می زد و ادعاهای چمدان را بی نظم می کرد ، اما چیز جدیدی نبود. اولین هتل من شگفت انگیز بود. هتل 3 ستاره جامد ، با یک کارکنان دوستانه که حتی در نیمه شب به من استقبال گرم داد.

من کاتماندو را بیشتر از آنچه انتظار داشتم دوست داشتم ، زیرا شهرت یک شلوغ ، شلوغ و آلوده وجود داشت. در پایتخت نپال تاریخ زیادی وجود دارد-در حال بازدید از میدان داربار در کاتماندو بود که در سال 2015 به دلیل زلزله وحشتناک آسیب دیده بود. آسیب هنوز هم قابل مشاهده یک نشانگر اولیه بود که نپال همان طول موج را به سرعت نوسازی جنوب شرقی آسیا نخواهد کرد.

اما من یک راهنمای عالی را استخدام کردم. وقتی ملاقات کردیم ، او داستان خدمتکار مارگارت اتوود را خواند ، بنابراین فهمیدم که او مناسب خواهد بود. نه تنها همه دیدنی ها را دیدیم بلکه سرانجام قهوه و بحث عمیقی در مورد کتاب ها نوشیدیم.

خراشیدن زیر سطح: اختلاف بین جنسیت

اما در تاریخ و مهمان نوازی ، من متوجه تفاوت های عمیقی شدم که دیدگاه من را مورد اختلاف قرار می دهد.

تا زمانی که من سعی کردم کافه های راحت لپ تاپ را پیدا کنم که متوجه یکی از بزرگترین اختلافاتی شدم که بین نپال و بسیاری از کشورهای جنوب شرقی پیدا کردم-تعادل بین جنس ها. من در تلاش بودم تا کافه هایی را پیدا کنم که تحت سلطه مردان قرار نگرفتند ، و زنان به اندازه آنها در جنوب شرقی آسیا قابل مشاهده نبودند.

در ویتنام ، من وقت زیادی را در کافه ها و فضاهای Covroking گذراندم که توسط کارآفرینان زن باورنکردنی تأسیس شده است. در مکانهایی که در نپال بازدید کردم ، نقش های رو به جبهه ها بیشتر توسط مردان انجام می شد. من سازمان های غیردولتی را در سراسر کشور اختصاص داده ام که از نظر اقتصادی به توانمندسازی زنان اختصاص داده شده است ، و کاتماندو مملو از مغازه هایی است که کیسه های شیرین را برای کیسه ها می فروشند ، زیرا این فرصتی برای اشتغال در خانه برای زنان است.

بعداً ، من یک کتاب غیر هنرمندی خواندم که چقدر ساختارهای مردسالاری ریشه در نپال دارند و اگرچه این فقط دیدگاه من بود ، اما در مقایسه با بسیاری از مناطق جنوب شرقی آسیا تفاوت داشت.

حمل و نقل همیشه می تواند یک شوک فرهنگی باشد – اما در نپال؟ حتی بیشتر

دریاچه
دریاچه پورا (EM Gensen)

و سپس حمل و نقل وجود داشت. بخش اعظم آسیای جنوب شرقی در فرودگاه ها به طور جدی سرمایه گذاری کرده است و من اغلب فرودگاه های جدیدی را حتی در مقصد آهنگ های متقاطع مانند سوماترا یا لائوس جنوبی پیدا می کنم.

ترمینال داخلی کاتماندو مانند یک پایه زمانی احساس می شود: کیف های دستی برای مقصد ، برچسب های چمدان دست نوشته و کیسه های دوچرخه کارکنان به دور از میز ، امیدواریم که روی پرواز مناسب تمرکز کنیم. اما همه اینها اتفاق افتاد در حالی که من در کنار یک کارمند در هواپیمای کوچکم نشسته بودم که با مهربانی در سفر کوتاه ما به کوههای مختلف هیمالیا اشاره می کرد.

جاده ها شوک دیگری هستند ، حتی در مقایسه با جاده های بدنام وحشتناک در لائوس. نگرانی اولیه من این بود که ما خیلی سریع پیش می رویم و فرو می ریزیم ، اما به زودی فهمیدم که این کمترین نگرانی های من است. جاده ها به حدی بد بودند که به سختی می توانستیم به هر سرعتی تبدیل شویم و مانند یک سفر عادلانه از کنار آن حرکت کنیم. نگرانی بزرگتر من این نبود که خودم را پرتاب کنم!

سفر اتوبوس از جهنم

آخرین سفر اتوبوس من این بود که هشت ساعت طول بکشد ، اما پانزده نفر بعد از اینکه تنها 5 کیلومتری از کاتماندو فاصله داشتیم که تنها زمان غرب در پایتخت بسته شد ، پانزده ساله شد.

بین قدم های ناگهانی به جلو و بخش های کسالت سوزن سوزن شدن ، خودم را در یک مسابقه فراخوانی با راننده پیدا کردم ، فقط برای فراهم کردن استراحت توالت برای مسافران زن. در همین حال ، مسافران مرد هر چند متر می پریدند تا در کنار جاده نگاه کنند.

تا اینکه سرانجام عبور کردیم ، آسمان باز شد و باران شدید از آسمان ریخت و همه ما در کنار جاده هایی که می توانیم بی پایان ببینیم “مراقب باشید: علائم زمین لغزش.

عمیق ترین چاه شوک

میدان باکتاپور نپال
میدان Bhaktapur نپال (EM Gensen)

بزرگترین شوک من به باکتاپور ، یکی دیگر از شیء وراثت یونسکو در کاتماندو رسید. این منطقه زیبا پر از تاریخ باورنکردنی است ، اما همانطور که من سرگردان شدم ، چشمان گسترده ای با ترس ، فهمیدم که نه تنها چاه های تاریخی بیشتری وجود دارد که شهر را در معرض دید خود قرار می دهد ، بلکه زنان نیز به طور مرتب از آنها دیدن می کنند تا آب را برای نیازهای شستشو رنگ کنند.

چاههای تاریخی در باکتاپور و کاتماندو پیدا شد
چاه های تاریخی در Bhaktapur و Kathmandu (EM Gensen) واقع شده اند

بسیار تعجب آور بود که شاهد باشیم که چند خانواده در کاتماندو مرکزی هنوز برای نیازهای اساسی به چاه ها اعتماد می کنند ، چیزی که من در مناطق روستایی آسیای جنوب شرقی دیده ام ، اما هرگز در شهرهای بزرگ. این به من یادآوری قدرتمندی از چگونگی دسترسی ناهموار جهانی به زیرساخت ها ، حتی در شهرهای شهر ، داد.

شوک فرهنگی نیز مثبت است

em Gensen Paraplady در Pohara
em Gensen Paraplady در Pohara

تجربیات شاد دیگری از شوک فرهنگی وجود داشت. رهبر من در باکتاپور من را برای یک فنجان چای خوشمزه نپالی به فروشگاه چای خود برد و در همان زمان برای همه همسایگان خود عده ای را درست کرد ، چیزی که هرگز در شهرهای غربی نمی دیدید.

کتابفروشی ها در همه جا وجود داشتند ، در حالی که در بیشتر جنوب شرقی آسیا ، کتاب ها آنقدر گران هستند که برای بسیاری از افراد غیرقابل دسترسی هستند.

گروه پاراگلاندینال در پوهارا
گروه Parlilling در Pohara (EM Gensen)

و هنگامی که من در یک poha زیبا به پاراگلایدر رفتم ، از یک گروه محلی سنتی با منشاء خود استقبال کردیم تا اولین بار در سالهایی که از مکان خاص برای فلج ها استفاده می شد ، جشن بگیریم.

خوب و بد: گسترش افق من

کرگدن در چیتوان نپال
Rhino در Chitvan Nepal (EM Gensen)

چرا این تجربه شوک فرهنگی را بسیار ارزشمند دیدم؟ اگر مسافر جدیدی نیستید ، آسیای جنوب شرقی آسان است. کشورهایی مانند تایلند ، ویتنام و اندونزی چنین فواید اقتصادی را از گردشگری می بینند که علاقه قابل توجهی به سفر هرچه بیشتر ممکن دارند. بعد از ماهها سفر ، آسان است که فکر کنید همه چیز را دیده اید.

حضور در نپال من را از این تفکر شوک می کند. وی به من یادآوری کرد که تفاوت های شکوهمند زیادی در جهان وجود دارد ، همراه با وحشتناک به عنوان کمبود آب جاری.

شوک فرهنگی بد ، مانند راننده تاکسی در کاتماندو ، که خوابید و تقریباً در ترافیک مخالف شروع به کار کرد ، با یک فرد باورنکردنی پیش می رود تا یک کرگدن را از نزدیک در پارک ملی چیتوان یا پاراگلاید بر فراز دریاچه پوهارا ببیند و تجربه کلی را بسیار رقم می زند.

بعد از گذشت یک سال از درختان درختان ، پرواز سوسک ها و میمون ها ، تصمیم گرفتم که غیرقابل تحمل باشم. سپس نپال یک سفر 15 ساعته اتوبوس ، یک راننده تاکسی و زنانی که در وسط پایتخت آب جمع می کنند ، به من انداخت. نپال به من یادآوری کرد که سفر نه تنها افق شما را گسترش می دهد بلکه آنها را فروتن می کند.

همانطور که من به چهل سالگی می روم ، این دقیقاً همان چیزی است که من بعد از آن هستم: نه راحتی ، بلکه یک چالش است. پیش بینی نیست ، بلکه کشف است. هنوز چیزهای زیادی برای دیدن وجود دارد و من هرگز از مسافرت دست نخواهم کشید.


em gensen

em gensen

EM در پایان دهه 30 است و از ابتدای دهه 20 خود به انفرادی سفر کرده است. این کشور در 48 کشور (و تعداد آنها) بوده و به مدت یک سال از جنوب شرقی آسیا سفر کرده است. او نکات و ترفندها ، راهنماهای مقصد را به اشتراک می گذارد ، و وقتی بیش از 21 سال دارید ، سفر انفرادی را دارد ، همه در وبلاگ خود ، Globetroting Globetroting Globetroting.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا