مقالات

بازتابی از “سفر یک عمر” (به معنای واقعی کلمه) در سال 1978 – وبلاگ سفر ریک استیو


با وجود اینکه من چیز دیگری می دانم، اغلب در این فکر می کنم که آیا نام “افغانستان” از یک کلمه باستانی برای “تراژدی” گرفته شده است.

افغانستان دوباره در سرفصل اخبار قرار گرفته است – به سرعت و با مقاومت اندک، توسط حاکمان طالبان که تصور یک خلافت به سبک قرون وسطایی را در سر می پرورانند. برای یکی از نسل من، رویدادهای آخر هفته مانند دژاوو از تماشای یک عمر این گوشه آشفته جهان است. اول، در یک دهه جنگ که بیشتر دهه 1980 را در بر گرفت، افغانستان اتحاد جماهیر شوروی را فلج کرد. و اکنون – پس از دو دهه، نزدیک به یک تریلیون دلار و زندگی هزاران آمریکایی – ایالات متحده همین درس را می‌آموزد: این سرزمین ظالم نمی‌خواهد بر آن حکومت شود.

انگشت اشاره آسان است: آیا جورج دبلیو بوش باید در سال 2001 به کشور حمله می کرد؟ آیا دونالد ترامپ باید در اوایل سال 2020 با طالبان معامله می کرد؟ آیا جو بایدن باید به این سرعت نیروهای آمریکایی را خارج می کرد؟ اما در پایان روز، هیچ کس پاسخی ندارد … دقیقاً به همین دلیل است که ما همچنان در همان مکان قرار می گیریم.

یک چیز واضح است: ناکامی های مکرر کشورهای قدرتمند در تحمیل اراده ما بر مردم افغانستان بازتابی از قوم گرایی ماست… ناتوانی ما در درک انگیزه آنها. و استفاده از افغانستان برای به دست آوردن امتیاز سیاسی با رای دهندگان آمریکایی، هزینه های انسانی وحشتناک بی ثباتی را نادیده می گیرد که زندگی مردم عادی افغان را برای نسل ها مخدوش کرده است.

در مورد من، تماشای این تراژدی بسیار دشوارتر است، زیرا از تماس های مردمی که در افغانستان از آن لذت می بردم بسیار متاثر شدم. با تماشای اخبار، در خاطرات سفرم به آنجا در سال 1978، به عنوان یک جوان 23 ساله، در “مسیر هیپی” از استانبول به کاتماندو شنا می کنم. این سفر یک عمر بود – سفری که الان نمی توانست اتفاق بیفتد. هر گذر از مرز یک درام بود و هر ایستگاه استراحت خاطره ای از یک عمر.

در مرز ایران و افغانستان – محاصره شده توسط ون های متروکه فولکس واگن که توسط نگهبانان جویای مواد مخدر برچیده شده بودند و به شیشه های غبارآلود نگاه می کردیم که داستان کوله گردهای اروپایی، استرالیایی و آمریکایی را که با مواد مخدر گرفتار شده بودند و در زندان های افغانستان دراز کشیده بودند، نگاه می کردیم – بسته های خود را نگه داشتیم. دامان ما (بنابراین هیچ کس نمی تواند چیزی غیرقانونی در آنها بکارد) و منتظر ماندیم تا دکتر واکسن های ما را بررسی کند. شریک مسافرتی من، جین، به تزریق نیاز داشت و هنوز به یاد دارم که سوزن کندی که در تلاش بود پوستش را بشکند، خم شد.

یک بار در جاده در افغانستان، با ون شلوغ ما به سمت هرات می رفتیم، راننده چاقویی را که در زیر آفتاب داغ می درخشید، بیرون کشید و گفت: «بلیت های شما همین الان بالا رفته است.» ما آمریکایی ها، و همه ما مکمل خوش آمد گویی افغانستان را پرداخت کردیم.

در هرات، مرکز شهری و فرهنگی غرب افغانستان، ما بر پشت بام هتل خود ایستادیم و ارابه‌های مشعل را تماشا کردیم که تا شب در حال حرکت بودند. هر روز یک اودیسه بود – نه به خودی خود گشت و گذار، بلکه فقط در بازارها، باغ ها و محله های تصادفی سرگردان بود. این مدت کوتاهی پس از کودتای کمونیستی با حمایت اتحاد جماهیر شوروی بود. یک تانک شوروی در میدان مرکزی پارک شده بود و رستوران‌ها دارای منوهایی بودند که به معنای واقعی کلمه کاهش قیمت داشتند و یک یادداشت: «به لطف آزادی شوروی».

اتوبوس ما از طریق افغانستان به دنبال جاده ای بود که قرار بود تنها جاده آسفالت شده در کل کشور باشد (یک پروژه کمک خارجی). زمین شبیه زمین بایر بی آب بود. یکنواختی خیابان کنار جاده ای را که گورستان شکسته بود، جنگل های غبارآلود سنگ قبرهای انباشته در بیابان را به یاد می آورم. حتی با 50 مسافر، تعطیلات توالت تنها چند دقیقه طول می‌کشید: اتوبوس در میانه راه توقف می‌کرد، مردان در سمت چپ جاده می‌رفتند و زنان در سمت راست جاده جمع می‌شدند. در حالی که ردای بزرگ سیاه خود را پهن کردند، دسته جمعی چمباتمه زدند.

به نظر می رسید که ایستگاه های کامیون طوری طراحی شده بودند که به راننده اتوبوس فرصتی برای کشیدن علف هرز بدهد. در یکی از آن‌ها، حلقه‌ای از مردان را به یاد می‌آورم که روی پاهای خود نشسته بودند و از اطراف چیزی که سیگار می‌کشیدند عبور می‌کردند، در حالی که همه تماشای پوست آنها از یک بز را داشتند.

کابل تنها شهر واقعی کشور بود. به نظر می رسید که فقط به این دلیل وجود دارد که یک شهرستان باید یک مرکز شهری برای حکومت داشته باشد – نوعی ضرورت شهری در سرزمینی که واقعاً نمی دانست با یک شهر چه کند. من به افرادی با لباس های متحدالشکل نگاه کردم که انگار تا امروز فقط ردای قبیله ای به تن داشتند.

در حین صرف غذا در کافه کوله پشتی، مردی سر میز من ظاهر شد. او گفت: می توانم به شما بپیوندم، گفتم: شما قبلاً دارید؟ پرسید شما آمریکایی هستید گفتم بله.

و سپس به گفتگوی هکرآمیز پرداخت: «من یک استاد اینجا در افغانستان هستم. و می خواهم بدانی که در این دنیا یک سوم مردم مثل تو با قاشق و چنگال غذا می خورند. یک سوم مردم با چاپستیک غذا می خورند. و یک سوم مردم با انگشت غذا می خورند. و همه ما به یک اندازه متمدن هستیم.»

این برخورد یکی از تأثیرگذارترین دیدارهای زندگی من بود – مانند بقیه سفرهایم به افغانستان، قوم گرایی من را شکست و اثاثیه فرهنگی ام را دوباره تنظیم کرد.

نقطه برجسته هر سفر زمینی به هند خروج از افغانستان با عبور از گذرگاه افسانه ای خیبر بود. ما ترسیده بودیم غربی‌های کوچکی که در اتوبوس نشسته‌اند، چمدان‌ها را با وظیفه‌شناسی روی دامن‌هایمان می‌فرستند، و متوجه می‌شویم که تقریباً در هند هستیم – که عجیب به نظر می‌رسد مانند یک بازگشت به خانه. بلیط اتوبوس ما همراه با «مکمل امنیتی» برای اطمینان از عبور و مرور ایمن بود. این حق الزحمه به قبایل خود مختاری که بر منطقه بین پایتخت و مرز با پاکستان «حکومت می کردند» پرداخت می شد. غلت زدن در زیر قلعه های سنگی آنها، با پرچم های بادگیر (که هیچ ربطی به افغانستان نداشت) و نگهبانان ریش دار که تفنگ های قدیمی حمل می کردند، از پرداخت این هزینه اضافی بسیار خوشحال شدم.

برآمده از کوه های خشن و خشک افغانستان، دشتی وسیع و مرطوب نمایان شد. سنگ گرایی ایران و افغانستان پشت سر ما بود. و به بعد یک میلیارد نفر در پاکستان و هند گسترش یافتند.

با این پست، یک مجموعه هفت روزه را شروع می کنم که شامل عکس هایی از سفرم و گزیده هایی از ژورنال سال 1978 من در افغانستان است. (این مقاله را از خاطرات مبهم نوشتم؛ مدخل های بعدی هر شب با پشتکار نوشته می شد و ماجراهای آن روز را در این سرزمین جذاب بازگو می کرد.) با ما همراه باشید و بیایید مردم افغانستان را در افکار و دعاهای خود نگه داریم.




Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا