بهترین هاستل ها، مسیرها و راهنمایی ها

اگر در پنجمین شبی که روی یک ATV خراب در جزیره Ometepe ستارهها را میشمارم از من میپرسیدید که آیا نیکاراگوئه را دوست دارم، احتمالاً میگفتم نه. وحشی و نابخشودنی بود، و درست زمانی که همه چیز ساده به نظر می رسید، نیکاراگوئه قوانین را تغییر داد.
منظره ساعت به ساعت تغییر می کند، تپه های آتشفشانی تیره و تار به سواحل بکر اقیانوس آرام تبدیل می شوند، جزایر دورافتاده و صخره ای در یک پرتاب سنگ از کلانشهرهای هنری و تاریخی قرار دارند، و با این حال هر توقف با فراموشی خاص خود همراه است – در پشت بام های لئون یا سواحل Ometepe، فراموش می کنید که نوع دیگری از نیکاراگوئه وجود دارد. این یک آلبوم پرطرفدار آمریکای مرکزی است که در امتداد بزرگراهی پر درخت و چند گذرگاه کشتی غیرقابل پیشبینی پخش میشود.

پس از یک ماه اقامت در کشور، مخفیانه آرزو کردم که سفر بعدی من به کاستاریکا لغو شود. چیزی که به عنوان یک مقدمه به ظاهر دشوار شروع شد، با تکیه بر مهربانی غریبه ها برای بیرون کشیدن دوچرخه از گل و لای در تاریکی، به قدردانی از بی تفاوتی نیکاراگوئه و چیزهای غیرقابل پیش بینی ناشی از آن تبدیل شد که اغلب به یک حکایت بسیار خوب ختم می شد.
در واقع، وقتی بالاخره به خانه رسیدم، هر بار که کسی از من در مورد بهترین داستان سفر، شب مورد علاقهام، شگفتانگیزترین، سرگرمکنندهترین یا تأثیرگذارترین برخوردم میپرسید، به سراغ داستانهایی درباره نیکاراگوئه میروم.
نیکاراگوئه بزرگترین کشور آمریکای مرکزی است، اما فواصل کوتاه بین نقاط برجسته، زمین را قابل کنترل تر می کند. این کشور یک کشور مورد علاقه همیشگی در مسیر گرینگو در آمریکای مرکزی بود، و پس از یک دوره کوتاه ناآرامی مدنی، کشور به سرعت تثبیت شد و به سطوح باثباتتری برای بازدیدکنندگان بازگشت. نیکاراگوئه پس از شکست در برابر رقبای منطقه ای مانند کاستاریکا یا گواتمالا، در فهرست سطل مسافران و برنامه های سفر تخصصی به همسایگان خود می رسد.
در طول مدتی که در این کشور بودم، بین شهرهایی که باید حتما ببینید رفت و آمد کردم (حتی برخی از آنها را دو بار دیدم)، به اندازه کافی در ماناگوا ماندم تا به شما توصیه کنم که مانند من نمانید، و بسیاری از توصیه های عملی دست اول در مورد این کشور جذاب اما اغلب کمی ناراحت کننده برداشتم.
پیمایش در نیکاراگوئه ممکن است به بداههپردازی نیاز داشته باشد، بنابراین چه بخواهید یک تور یک هفتهای بهترین سفر را داشته باشید یا یک ماجراجویی ملی عمیق، این راهنما مکان مناسبی برای شروع است.

توصیه های عمومی
ارز و هزینه های تقویت کننده
واحد پول رسمی نیکاراگوئه کوردوبا (NIO) است، اما دلار آمریکا به طور گسترده در مقاصد گردشگری پذیرفته شده است. بانک ها و مشاغل در نیکاراگوئه در مورد شرایط پول نقد کاملاً سختگیر هستند و حتی یک پارگی کوچک می تواند یک اسکناس را خراب کند – بنابراین صورتحساب های خود را تا حد امکان تمیز نگه دارید!
یکی از ویژگی های مورد علاقه من در نیکاراگوئه این است که برای یک فرهنگ پولی آنها از کمبود دستگاه های خودپرداز کاملا راضی هستند. کارتها و حتی پرداختهای بدون تماس غیرمعمول نیستند، اما کارمزدها اغلب بالا هستند و دستگاههای خودپرداز در مناطق روستایی میتوانند مانند گرد و غبار طلا باشند (جزیره Ometepe تنها با دو مورد از آنها بیش از 100 مایل مربع وسعت دارد)، بنابراین مراقب هزینههای خود باشید.
همانطور که گفته شد، من بیشتر از هر کشور دیگری در آمریکای مرکزی در نیکاراگوئه گذراندم و به نوعی در نهایت کمترین پول نقد را پرداخت کردم. میانگین هزینه در نیکاراگوئه مانند یک تنفس خوشآمد بین مقاصد گرانتر همسایه بود، و متوجه صرفهجویی قابل توجهی در هزینههای غذا خوردن، الکل و خوابگاه شدم.
مخارج من در گواتمالا گاهی به 70-80 دلار در روز می رسید، اما بیشتر روزها در نیکاراگوئه به سختی از 50 دلار می گذشت. اگر بودجه کمی دارید، قطعاً میتوانید نیکاراگوئه را به سبک انجام دهید، و ما با اتاقهای خصوصی و نقل و انتقالات بسیار بیشتری نسبت به آنچه که چانهزنی میکردیم برخورد کردیم.
ایمنی
ایمنی همیشه کاملا شخصی به نظر می رسد و تعیین کمیت آن دشوار است، اما در برخی از نقاط نیکاراگوئه به نظر می رسید که برای غلبه بر آن سطحی از برنامه ریزی از پیش نیاز است.
به عنوان یک مسافر زن (اما نه انفرادی)، توصیه اصلی من این است که همه سفرها را در ساعات روز برنامه ریزی کنید. ماناگوا، به ویژه، شهری است که می تواند در شب به آن بیایید. اگر نیاز به اقامت شبانه دارید، ارزش رزرو هتل یا خوابگاه نزدیک فرودگاه را دارد (کازا مونتوکو یک B&B مقرون به صرفه در همین نزدیکی است!).
من یک تاکسی را برای هر اقامتگاهی توصیه می کنم، حتی اگر برنامه نقشه یک پیاده روی کوتاه را نشان دهد، زیرا جنایت فرصت طلبانه در امتداد بزرگراه پان آمریکا که از طریق ماناگوا و منطقه فرودگاه می گذرد، رایج است. به طور شگفت انگیزی برای یک فرودگاه بین المللی، خدمات تاکسی خود به خودی کمی در شب وجود دارد، بنابراین در صورت دیر رسیدن، سفر خصوصی از پیش تعیین شده ضروری است.
همچنین سفر و فعالیت در بقیه نیکاراگوئه احساس امنیت کامل داشت. با اقدامات احتیاطی عادی و عقل سلیم، نیکاراگوئه کشوری دوستانه و خوشآمد با شبکه حملونقل مستقر و مسیر گردشگری پر رفت و آمد است.
اگرچه کولهپشتیها آن را بسیار دوست دارند، اما باید اذعان داشت که نیکاراگوئه در کل شهرت متفاوتی دارد. در سال 2026، رهبر آن اعلام کرد که انتخابات چیزی از گذشته خواهد بود و تأیید کرد که اکنون یک دیکتاتوری است. و آمریکایی ها ممکن است بدانند که وزارت امور خارجه ایالات متحده نیکاراگوئه را در لیست قرار داده است سطح 3 – سفر را دوباره مرور کنید.
فقط توجه داشته باشید که مسائل امنیتی سیاسی اغلب کاملاً با واقعیت مسافر در زمین متفاوت است. برخی از هشدارها ممکن است برای گردشگرانی باشد که فقط از نیکاراگوئه لذت می برند، بلکه افرادی هستند که مشاغل دیگری در آنجا دارند. بینی خود را از سیاست دور نگه دارید و نگرانی های اصلی شما نگرانی های معمولی مانند جنایات کوچک خواهد بود. توصیه های سایر دولت ها (بریتانیا، استرالیا و غیره) تاکید بسیار کمتری بر وضعیت سیاسی دارد و ارزش خواندن دارد.
این فقط برای رفع نگرانی بالقوه است. برداشت خودم از نیکاراگوئه خیلی شبیه فیبی بود!
— Marek (نوامبر 2026)
حمل و نقل
اساساً دو راه برای دور زدن وجود دارد: اتوبوس های محلی (ارزان اما کند) و ترانسفر ویژه توریستی مینی ون (سریع و مستقیم، اما گران تر).
مسیرهای محلی دارای چندین توقف هستند و در مناطق روستایی پیمایش سیستم حمل و نقل می تواند گیج کننده باشد. ما با اتوبوس عمومی از گرانادا به ریواس (معمولاً یک ساعت سفر) رفتیم و با وجود اینکه هزینه آن فقط چند دلار بود، اغلب فروشندهها سوار میشدند که ساعاتی را به سفر ما اضافه میکرد.
با بودجه، خدمات محلی امن و مفید هستند، اما اگر رسیدن از نقطه A به نقطه B به طور موثر دغدغه سفر شما باشد، نیکاراگوئه مکان قابل دسترس برای انتخاب خدمات خصوصی. به نظر می رسد اکثر مسافران در نیکاراگوئه از اتوبوس و ترانسفر خصوصی استفاده می کنند.

زبان
به عنوان یک اسپانیایی زبان، اغلب متوجه نمیشوم که یک کشور خیلی کمتر انگلیسی صحبت میکند، اما نیکاراگوئه به عنوان یک کشور نسبتاً تک زبانه برجسته بود. صنعت گردشگری آنها به سرعت در حال رشد است، اما در مناطق روستایی و در امتداد مسیرهای حمل و نقل، به خاطر سپردن برخی از عبارات کلیدی قطعاً ضرری نخواهد داشت. می توانم بگویم نیکاراگوئه یکی از بهترین کشورها برای آزمایش است رجوع کنید از مال شما پاراگراف به همین دلیل!
تجربه های فراموش نشدنی
یک روز عصر در گرانادا، دور یک میز فلزی کم ارتفاع در یک رستوران خانوادگی دنج، متوجه شدم که هرگز در عمرم چنین ترکیبی از مسافران را ندیده بودم. موجسواران برنزهشدهای بودند که تختهها را روی اتوبوسها جمع میکردند، گروههای تور که گلهای آتشفشانی را از روی چکمههایشان پاک میکردند، دوستانی که در تعقیب هیولاهای درختی و مهمانیهای استخر بودند، و آنهایی که از راه دیگر به سمت مکانهای یوگا و کارهای داوطلبانه مزرعه میدویدند.
چیزی که در مورد نیکاراگوئه دوست داشتم این است که آشکارا جمعیتی را جذب میکند که میدانند چه چیزی را دوست دارند و فعالیتها، تاریخ یا فرهنگی را که به دنبال آن هستند میدانند، اما فضای زیادی را برای مبتدیان باقی میگذارد، برای کسانی که شاید بدون هدف یا در جستجوی تجربیات جدید سفر میکنند.


شهرهای استعماری، آتشفشان ها و تاریخ
گرانادا
گرانادا عنوان قدیمی ترین شهر در سرزمین اصلی آمریکای مرکزی را به خود اختصاص داده است و برج های ساعت رنگارنگ و کافه های جذاب آن را به رویای علاقه مندان به تاریخ و یک نقطه برجسته ملی تبدیل کرده است.
تنها یک ساعت از ماناگوا، این اغلب اولین توقف برای کسانی است که از طریق هوا به نیکاراگوئه میرسند، و یکی از مواردی است که من در نظر میگیرم. یک “کمپ پایه” عالی برای سفرهای یک روزه به تالاب های نزدیک، آتشفشان های ماسایا یا مومباچو، یا حتی جزیره Ometepe اگر وقت ندارید.


علیرغم راحتی لجستیکی، گرانادا خسته کننده و کاربردی نیست – خانه بدنام Treehouse Rave، پر از مغازه های هنری عجیب و غریب و مفاهیم رستوران است، و برخی از شب های مورد علاقه من در نیکاراگوئه با پیتزا و کوکتل در محیطی پر جنب و جوش سپری شده است. Calle la Libertad.

همین جا هم چند روزی ساکن شدم. من در Hostal Boca en Boca اقامت کردم – اقامتگاه اجتماعی در قلب شهر با تورهای زیادی برای انتخاب، خوابگاه های بزرگ و آشپزخانه عمومی و ناهار خوری عظیم.
واقعیت جالب: چیزی که انتظارش را ندارید این است که تنها 20 دقیقه دورتر، مجمع الجزایر گرمسیری متشکل از 365 جزیره با خلیج های منزوی متعدد و اقامتگاه های بوم گردی جزیره ای منحصر به فرد قرار دارد: جزایر گرانادا. سفر ما را از طریق گرانادا و لاس ایسلتاس بررسی کنید.
لئون
در شمال نیکاراگوئه، لئون به خوبی توانسته است بین جدیت هنری و فرهنگی با فضای شهر دانشجویی و جنون آتشفشان تعادل برقرار کند. این دومین منطقه بزرگ شهری در کشور است و در یک بعدازظهر بارانی به آنجا میرسد، بعدها مرا یاد یک بوگوتای غمانگیز یا حتی منظره شهری پرو میاندازد.
از کسی بپرسید که آنها در لئون چه کردند و اولین چیزی که احتمالاً میگویند این است که با سر خود را به سمت یک آتشفشان پرتاب کردند.
نزول آتشفشان سرو نگرو اغلب برای کسانی که از راه زمینی وارد نیکاراگوئه می شوند، مقدمه ای برای نیکاراگوئه است و معمولاً با یک شب به کاوش در زندگی شبانه پر جنب و جوش شهر ختم می شود. اگر برای شما یک کابوس مطلق به نظر می رسد – لئون هنوز یک مکان نسبتا معقول برای استراحت در شهر با موزه ها است. سقف های کلیسای جامع، هنر خیابانی و مسیرهای پیاده روی خارج از شهر


من در خوابگاه بیگ فوت در لئون اقامت داشتم، انتخابی از مسافران اجتماعی که به خاطر مهمانی های وحشیانه و تورهای آتشفشانی شهرت دارند. فریب تبلیغاتی را نخورید که نشان میدهد بیگ فوت تنها مکانی است که تجربههای ترکیبی آتشفشانی-هدونیستی را ارائه میدهد، بیشتر هاستلهای لئون درگیر ماجراجویی هستند.
حتی می توانید به یک سفر یک روزه بروید یا در شهر کوهستانی نزدیک به استلی توقف کنید، منطقه ای کم بازدید اما پرجنب و جوش که تنها دو ساعت با لئون فاصله دارد. (پس از عبور از هندوراس به نیکاراگوئه برای ادامه سفر موتورسیکلت خود در آمریکای مرکزی، جید مستقیماً به سمت دره آرام Somoto Canyon، سپس Esteli، جایی که کریسمس و سال نو را گذراند، حرکت کرد. حکم صادقانه او در راهنمای استلی او است.)

شهرهای ساحلی و موج سواری در اقیانوس آرام
سن خوان دل سور
در سواحل جنوب غربی نیکاراگوئه، تنها یک ساعت از مرز کاستاریکا فاصله دارد، شهر ساحلی عجیب سان خوان دل سور در خلیجی در اقیانوس آرام که توسط تپه های جنگلی احاطه شده است، قرار دارد. انرژی کاملاً متفاوتی نسبت به شهرهای استعماری کشور دارد، با تمام کلیشه های یک نقطه موج سواری آرام در آمریکای مرکزی.


نیکاراگوئهایها نیز سانخوان دل سور را بهعنوان یک تفریح ساحلی دوست دارند، و شهر مملو از فروشگاههای موجسواری، بارهای پیادهروی، بازارهای خیابانی و انرژی جاودانه مکانی است که نوعی تعطیلات ملی را جشن میگیرد. SJDS که به دلیل رویداد خزیدن در هاستل یکشنبه Funday مشهور است، قطعاً جمعیت مهمانی را به خود جذب میکند، اما اگر به استراحت نیاز دارید، پیادهروی مسیح رستگار، پارکهای زیپلاین، سواحل موجسواری اطراف و پروژههای حفاظت از لاکپشتها قطعاً شما را مشغول خواهند کرد.

قبل از رفتن، بدانید که سان خوان دل سور با برنامه ریزی بسیار کم انجام می شود – با موج سواری، پیاده روی، و سفرهای یک روزه به آتشفشان های اطراف. اما نوع سفری که میگیرید، خواه مهمانی باشد یا متمرکز بر ساحل، همه به محل اقامت شما بستگی دارد: در شهر، بالای تپهها یا در ساحلی مانند Playa Maderas. ما همه اینها را در راهنمای خود به سان خوان دل سور تجزیه می کنیم.
پاپی
من فقط می توانم پوپویو را به عنوان خواهر کوچکتر و کمی محتاطتر سن خوان دل سور توصیف کنم.
شهر کوچکتر حدود دو ساعت در شمال SJDS در ساحل اقیانوس آرام قرار دارد و تجربیات مشابهی را با جمعیت کمتر اما زیرساخت های بسیار کمتر ارائه می دهد. نیکاراگوئه سرمایه گذاری هنگفتی روی جواهرات خود در اقیانوس آرام می کند و واضح است که پوپویو در آستانه پیشرفتی مشابه با سن خوان است.

پوپویو با سواحل خیرهکنندهاش، موجسواران جدی و کسانی را که میخواهند یاد بگیرند (به ویژه در «خلیج مبتدیان») را به خود جذب میکند، اکثر تورها و اقامتگاهها بر اساس بیرون رفتن از آب است. او برای من یک تیپ به نظر می رسید جایی که اکثر مردم با هدف می آیند – یک مدرسه موج سواری، یک استراحتگاه یوگا یا برخی سفرهای ساحلی که می خواهند علامت گذاری کنند.
هاستل های کنار ساحل مانند Big Surf House قطعا فضای آرام پوپویو را بهبود می بخشد و حتی اگر فقط یک شب بمانیم – اتفاقاً با غروب آفتاب DJ ست مواجه شدیم که قطعاً شهر را به یاد ماندنی تر کرد.
گشت و گذار در جزایر و کارائیب
جزیره اومتپه
احتمالاً نباید تعصب داشته باشم، اما جزیره Ometepe یکی از مکان های مورد علاقه من در جهان است. اما، صادقانه بگویم، ما خوب شروع نکردیم.
این جزیره مغناطیسی و دورافتاده است، اما دوچرخههای آسیبدیده و دستگاههای خودپرداز که کار نمیکنند، این تصور را به من دادند که Ometepe، و شاید نیکاراگوئه، کار بسیار دشواری خواهد بود. درست است که برای تجربه کامل جزیره باید یک دوچرخه یا اسکوتر کرایه کنید، اما نگاه کردن به گذشته، این آزادی، آن نگرش خودکفا باعث شد در نهایت با Ometepe گرم باشم.


Ometepe از آتشفشان های فعال و خاموش (Concepción و Maderas) تشکیل شده است که به نظر می رسد در پس زمینه هر عکس و فعالیتی خودنمایی می کنند. میتوانید در Playa Mango استراحت کنید، در آبهای آرام دریاچه نیکاراگوئه شنا کنید، در یک کارخانه شکلاتسازی در ال پیتال بمانید، یا در آبشارهای San Ramon پیادهگردی کنید. جزیره وسیع است، با تعداد زیادی از فرهنگ، اجتماع و شگفتی های طبیعی برای کشف.
تنها نقطه ضعف Ometepe این است که دور بودن آن به معنای قیمت های بالاتر است و استخدام حمل و نقل یا تهیه مواد غذایی به طور قابل توجهی گران تر از سرزمین اصلی است.

از آنجایی که من با یکی از دوستانم بودم، با هم در یک بومگردی مستقل در تپههای مریدا به نام باغ اژدها (در Airbnb) ماندیم. مسافران انفرادی می توانند از هاستل هایی مانند El Zipolte یا El Pital لذت ببرند.
Ometepe به اندازه کافی محبوب است که پیدا کردن مکانی که مناسب سبک سفر شما باشد بسیار آسان است، اما جو بستگی به جایی دارد که در آن هستید. این جزیره دارای 5 مرکز اصلی است و راهنمای Ometepe ما آنها را تجزیه می کند.
جزایر ذرت
بخش کارائیب نیکاراگوئه به طور بدنام مورد بررسی قرار نگرفته استو نیاز به ترک مسیر ساده اقیانوس آرام دارد – اغلب یک پرواز مستقیم از ماناگوا به بلوفیلدز یا جزیره بیگ کورن. اگر بودجه کمی دارید، سفر با اتوبوس به بلوفیلدز و قایق آهسته هفت ساعته به جزایر نیز ممکن است، اما یک گزینه بسیار طولانی!


یک سفر خسته کننده نوید یک پاداش جذاب را می دهد – سواحل با حاشیه نخل، جوامع بدون ماشین و طعم دریای کارائیب نیکاراگوئه قطعا ارزش آن را دارند. جزایر دارند انرژی رایگان و دوستانه جایی مانند Caye Caulker در بلیز یا Bocas del Toro در پاناما بدون شلوغی یا زیرساخت های فوق العاده توریستی.
به دلیل طبیعت دریایی آنها کمی گرانتر از بقیه نیکاراگوئه است، اما اگر می خواهید کشور را به طور کامل کشف کنید و پول نقد داشته باشید، من یک مسیر انحرافی را توصیه می کنم.

جزایر ذرت دو جزیره ذرت بزرگ و ذرت کوچک هستند و شما به راحتی می توانید هر دو را انجام دهید.
“کوچک کورن فرار بدون تماس و جزیره ای را ارائه می دهد که اکثر کوله پشتی های خسته پس از ماه ها در جاده آرزوی آن را دارند. در واقع، چیزی که هنگام بازدید از آن شنیدم واقعاً آن را به خوبی توصیف کرد – که جزیره ذرت کوچک همان چیزی است که زندگی در کارائیب قبلا بوده استو بعد از بازدید نتوانستم بیشتر به توافق برسم.” جید می گوید که همه چیزهایی را که در راهنمایش به جزایر ذرت آموخته به اشتراک می گذارد.
ورود و خروج
مردم به یکی از دو روش وارد نیکاراگوئه می شوند. یا از طریق هوا در ماناگوا، یا زمینی از السالوادور و هندوراساز جمله سفر با قایق از La Union به Potosi که مسافرانی که به دلیل ویزا یا دلایل ایمنی از هندوراس اجتناب می کنند، تمایل دارند آن را انتخاب کنند.
رسیدن به شمال اغلب به معنای شروع در لئون است، که لجستیکی ترین حس را برای کسانی که در آمریکای مرکزی سفر می کنند، دارد. سفر از ماناگوئه به لئون تنها 1.5 ساعت است، بنابراین در صورت نیاز به ورود به نیکاراگوئه از طریق فرودگاه می توانید به راحتی به مسیر بپیوندید.

یک دنباله رایج این است: مکزیک → بلیز → گواتمالا → السالوادور → نیکاراگوئه → کاستاریکا → پاناما
من از السالوادور به ماناگوا پرواز کردم و یک شب قبل از رفتن به Ometepe در شهر ماندم. این مسیر را برای تلفیق برنامه هایم با دوستان و اگر (امیدوارم کی!) دوباره از نیکاراگوئه دیدن کنم، وقت را در ماناگوئه تلف نخواهم کرد.. ورود من به شهر (ساعت 3 صبح در یک آزادراه متروکه پس از تاخیرهای طولانی پرواز!) کمی ترسناک بود و شاید من و نیکاراگوئه را در مسیر اشتباه قرار داد. اکنون می دانم که بیشتر مسافران از قبل یک سفر فوری به خارج از ماناگوا را به مکان های توریست پسندتر ترتیب می دهند.

اگر من یک مسافر انفرادی بودم که دوست دارد مردم را ملاقات کند، از جزیره Ometepe هم شروع نمی کردم.. این جزیره زیبا است و ارزش انجام آن را دارد، اما میتوانم یک مقدمه بسیار منزوی را بدون انتخاب دوستان مسافرتی یا عادت کردن به نیکاراگوئه در طول مسیر تصور کنم.
هنگامی که در کشور هستید، بیشتر نقاط برجسته تنها چند ساعت از هم فاصله دارند و به راحتی قابل دسترسی هستند نقل و انتقالات خصوصی یا خدمات محلی. بیشتر خطوط حمل و نقل در اطراف شهر ریواس می چرخد - دروازه ای به جزیره Ometepe، که در وسط سن خوان دل سور، پوپویو و گرانادا قرار دارد، اما لزوماً یک شهر محبوب برای مسافران نیست.
الهام مسیر
ورودیها و مسافتهای مختلف میتواند برنامهریزی سفر به نیکاراگوئه را بدون اینکه احساس کنید مسیر را از دست دادهاید یا “راه اشتباه” را طی میکنید بسیار دشوار میکند، و بسته به زمان یا بودجه، میتواند دشوار باشد که بدانید چه چیزی را از برنامه سفر حذف کنید تا تجربه خود را بدون از دست دادن کاری انجام دهید.
سه برنامه سفر زیر تخمین صادقانه ای از میزان دیدن و انجام کارهای شما در هر مکان در مدت زمان معین ارائه می دهد.
بهترین های نیکاراگوئه (برنامه سفر 10-12 روزه)
اگر در نیکاراگوئه وقت ندارید، اما آنها خواهان موجسواری، آتشفشانها و شهرها هستند، این مسیر (شروع از لئون) تور بدون توقف کامل است.
لئون: 3 شب زمان زیادی برای کاوش در صحنههای فرهنگی و هنری شهر و ریکاوری پس از صعود از آتشفشان و هر گونه تفریح شبانه بعدی وجود دارد. (1.5 ساعت از ماناگوا، 2.5 ساعت از ورود به پوتوسی)
گرانادا: 4 شب پایگاهی برای کاوش در شهر، تالاب ها و آتشفشان های اطراف، و برای گشت و گذار طولانی تر با راهنما به حومه شهر و دریاچه نیکاراگوئه. در روز جمعه بمانید تا غوغای ظالمانه خانه درختی را تجربه کنید. (2.5 ساعت از Leon، 1 ساعت از Rivas).
سن خوان دل سور: 3 شب با رفتن به یکشنبه فاندی و ریکاوری با پیاده روی یا یک روز تنبل در ساحل، از یک آخر هفته طولانی در این شهر موج سواری اقیانوس آرام لذت ببرید. (1.5 ساعت از گرانادا، 1 ساعت از ریواس، 1 ساعت از مرز کاستاریکا).
موارد اضافی: یک سفر یک روزه یا 2-3 شب در جزیره Ometepe. سفرهای اولیه از گرانادا که از طریق بندر کشتی ریواس به دست میآیند، میتواند شامل سفرهای پیادهگردی ویژه جزیره باشد، و چند روز با تورهای استراتژیک و حملونقل میتواند تجربه جزیرهای کوتاه اما کامل را به شما بدهد.
پیست نیمه نیکاراگوئه (مسیر 15-18 روزه)
یک مسافر با سرعت متوسط احتمالاً با سرعت این مسیر مطابقت خواهد داشت تورهای اختیاری و سفرهای یک روزه به آنهایی که کمتر شناخته شده اند، اما هنوز مقاصد ارزشمند است.
لئون: 4 تا 5 شب در شهر حتی برای کسانی که وقت خالی در نیکاراگوئه دارند، کافی است، با یک شب اضافی که شامل یک سفر احتمالی یک روزه به Esteli در نزدیکی است، یک شهر کمتر محبوب اما جالب برای تولید سیگار در ارتفاعات در نزدیکی یک دره بزرگ. (1.5 ساعت از Managua، 2.5 ساعت از رسیدن به Potosi، 2 ساعت از Esteli)
گرانادا: 4-5 شب یک روز اضافی برای ریکاوری از غوغای خانه درختی، یک بعدازظهر را در لاگو آپیوو یا قایق سواری در دریاچه نیکاراگوئه و/یا پیاده روی طولانی تری به آتشفشان همسایه انتخاب کنید. (2.5 ساعت از León، 1 ساعت از Rivas، 30 دقیقه تا Lago Apoyo).
جزیره اومتپه: 4-5 شب زمان مناسبی برای احساس واقعی Ometepe، رانندگی در اطراف جادههای ساحلی پرپیچوخم آن و ماندن در سمت جزیره که از کشتی دورتر است، جایی که برخی از بهترین مناظر، تجربیات و اقامتگاهها در آن یافت میشوند. (60-90 دقیقه کشتی از ریواس)
سن خوان دل سور: 3-4 شب من هنوز دنبال انرژی آخر هفته SJDS هستم، اما 4 شب به شما امکان می دهد روزهای موج سواری با چند توقف، فضای تنفسی بین شب های مهمانی داشته باشید، و بیشتر مطابق با انرژی آزادانه و هیپی است که شهر از آن بیرون می زند (1 ساعت از مرز کاستاریکا، 2 ساعت از پوپویو)
موارد اضافی: یک سفر یک روزه داشته باشید یا 1 تا 2 شب را در پوپویو بگذرانید. عاشقان ساحل و موج سواران مبتدی که می خواهند چیزهای بیشتری از ساحل ببرند، قطعاً از این اضافه لذت خواهند برد، و اگر وقتتان کم است، Popoyo به راحتی در یک یا دو روز به پایان می رسد.
دور کامل سفر آهسته نیکاراگوئه (~1 ماه)
من می گویم برای هر 5-7 روز وقت بگذارید جزایر ذرت در ابتدا یا انتهای هر سفر به نیکاراگوئه. این اغلب باعث صرفه جویی در بازگشت به ماناگوا می شود، ممکن است بتوانید ترکیبی از معاملات پرواز را پیدا کنید، و جزایر واقعا “در راه” به جای دیگری نیستند.
لئون: من هنوز فقط 4-5 شب را در شهر می گذرانم، این بار با فضای بیشتری تا استلی را به عنوان ایستگاه خودش در نظر بگیرم.
استل: 3-4 شب این شهر کوهستانی خانه صنعت سیگار سیگار نیکاراگوئه است و بر خلاف هر جای دیگری در کشور پر از تاریخ و فرهنگ است، همچنین می توانید یک سفر یک روزه به دره سوموتو در نزدیکی آن داشته باشید.
گرانادا: 5-7 شب فقط کمتر از یک هفته در گرانادا می توانید یک صندلی در ریو Treehouse داشته باشید، امکان گشت و گذار در هر آتشفشان و منظره دریاچه در شعاع را فراهم می کند، و با گذشت زمان به کافه های هنری گرانادا یا بارهای پرجنب و جوش حیاط گرانادا تبدیل می شود.
جزیره اومتپه: 5-7 شب برای احساس انرژی عجیب و مغناطیسی Ometepe، احساس می کنم باید کمی دیوانه شوید. یک هفته یا حتی کمی بیشتر، برای گسترش ماجراجویی، روزهای سرد در ساحل، یا پرتاب دارت به سمت نقشه و دیدن نقطه پایانی جزیره مناسب است.
پوپویو: 3-4 شب موج سواران و عاشقان اقیانوس برای لذت بردن از هر گوشه از پوپویو قطعا به چند روز زمان نیاز دارند و مسافران کند می توانند به راحتی کمپ طولانی تری برپا کنند.
سن خوان دل سور: 5-6 شب اگر از طریق مرز نزدیک با کاستاریکا حرکت می کنید، نیکاراگوئه را وداع کنید، زمان زیادی برای بازدید از تمام سواحل SJDS، قدم زدن در اطراف شهر، لذت بردن از روز تفریحی یکشنبه و احساس اثرات بدون خماری در روز سفر دارید. (2 ساعت از ماناگوا همچنین بازگشت آسان از فرودگاه را فراهم می کند)




