کاخ های دره مذاب را کشف کنید

را مزاب یا مذاب یک منطقه بربر زبان در بخش شمالی صحرای الجزایر، از غردایا در 55 کیلومتری ولایت جنوب الجزایر (441 کیلومتر به عنوان کلاغ) است. مساحت آن حدود 8000 کیلومتر مربع است و بیش از 200000 نفر جمعیت دارد (سرشماری 2008).

مزاب فلاتی است که وادی به همین نام از آن عبور می کند. دره آن پناهگاه مسلمانان اباضی بود که پنج شهر (پنتاپولیس) در آنجا بنا کردند. ^یازدهم قرن سپس دو شهر در شمال.

دره مزاب بخشی از میراث جهانی یونسکو است، این دره دارای میراث معماری غنی و بدیع است. پایتخت آن گردایا، پایتخت ویلایی به همین نام است.

مزاب در اصل مجموعه ای از پنج کسور (پنتاپولیس) در 600 کیلومتری جنوب الجزایر بود که در ^در یازدهم قرن:

• غردایا: تأسیس در ^یازدهم قرن این شهر در سمت راست وادی مذاب و در بالادست چهار مرکز دیگر پنتاپولیس، به سرعت پایتخت تجاری مذاب شد.
• Beni Isguen، شهر مقدس مزاب;
• ال عطف: قدیمی ترین شهر در مذاب، که در سال 1012 تأسیس شد، در انتهای پایینی پنتاپولیس قرار دارد و از دیگر کسور جدا شده است.
• ملیکا: شهر مقدس باستانی که بر دره مزاب مسلط است.
• بونوره: نزدیک غردایا.

و دو شهر جدا شده جدیدتر، در شمال:

• Berriane: در سال 1660 در 50 کیلومتری شمال غردایا تأسیس شد.
• El Guerrara: تاسیس در ^هفدهم قرن این عجیب ترین شهر مزاب در 100 کیلومتری غردایا است.

شهرنشینی در این منطقه با بازتولید الگوی کسار با نخلستان ایجاد می شود. امروزه گسترش شهر گاردایا به شهرهای دیگر پنتاپولیس پیوسته است، شهرنشینی در سراسر دره به زیان نخلستان ها گسترش یافته است، پنتاپولیس اکنون به یک تجمع گسترده و گسترده بیش از 8 کیلومتر تبدیل شده است. ³⁹ .

شهرهای موزابیتی در طول قرن ها دستخوش طبقه بندی و طبقه بندی مجدد شده اند. بنابراین ال عاطف، بنیانگذار، مشروعیت را از سلف خود نگرفت و گاردای، به دلیل فعالیت تجاری خود، به شهر “تجمل” پنتاپولیس تبدیل شد. بنی ایسگوئن مقام یک شهر «آموخته»، نگهبان «دگمای اباضی» را به دست آورد، در حالی که ملیکا که با چاامبا متحد شد، شهرت «مشاهده» پیدا کرد و جایگاه مذهبی خود را از دست داد. بونورا، یک اقامتگاه ساده، قربانی تنش های جناحی و ال گوئرارا، شهر دورافتاده تر، به “شهر مخالفت ها” تبدیل می شود.

کشف تاغردایت (غردایا)

تاغردایت (غردایا) بهترین مکان برای بازدید، یکی از قصرهای دره مذاب در 500 کیلومتری جنوب الجزیره

از یک فلات صخره ای به کاخ های گلی با قدمت بیش از 1000 سال مشرف است. این منطقه از ایالت گردای به این دلیل شناخته می شود که دره M’zab که به عنوان میراث جهانی یونسکو رتبه بندی شده است و این کاخ ها یکی از شاهکارهای مهندسی جهان را نشان می دهند. * سه گانه مقدس * کاخ ها در زبان محلی به معنای روستاها هستند و به همین دلیل کاخ های دره مذاب از یکدیگر دور هستند، اما معماری آنها یکی است، زیرا فلسفه آن بر “سه گانه مقدس” استوار است: مسجد. ، بازار، و در نتیجه خانه، زیرا مراکزی که انسان از طریق آنها حرکت می کند. اصلی‌ترین چیزی که در کاخ تعبیه شده این است که مسجدی که مردم در آن جمع می‌شوند، بنابراین در هر کاخ یک مسجد پیدا می‌کنید، سپس به بازار می‌آید و آن ستون فقرات اقتصاد در هر کاخ است و مردم نیز در آن جمع می‌کنند، و بنابراین مهندسان اطمینان حاصل کردند که بازار در لبه مسجد است تا کار را برای تجار و خریداران راحت کند. بعد خانه‌ها می‌آیند و طراحی شبیه به هم دارند، به طوری که دیوارهایشان بلند و از داخل باز هستند، طوری که هوا و نور جریان داشته باشد، به طوری که به لامپ و کولر احتیاج نداشته باشند، مگر در طول زمان. فقط چند بار و بنابراین خانه ها بسیار نزدیک طراحی شده اند که باعث می شود کوچه ها کمی باریک شوند و بنابراین خانه ها در تابستان سرد و در زمستان گرم هستند.

* کاخ های هفت گانه * کاخ تجننت قدیمی ترین کاخ هفت گانه است و نام آن به معنای پست است، کاخ دوم در بونور است و منسوب به قبیله المصابی است که در گذشته شهر را ساخته و در آن ساکن بوده اند. بونور وجه تمایز این است که بر روی یک تپه صخره ای واقعا تسخیرناپذیر ساخته شده است. سومین کاخ تگردایت است که اولین شهری است که در هنگام ورود از شمال دیده می شود و امروزه به عنوان گردایا شناخته می شود، چهارمین کاخ در ایسین است که یکی از پایتخت های میراث علمی و غیر سکولار است. که اصالت خود را حفظ کرده و دیواری که تا امروز پابرجاست و از این رو پنجمی ممکن است کاخی باشد که به ملیشت می‌آید و در فلاتی مرتفع بین تردجیت و ازگن واقع شده است و بیننده از آن می‌تواند کاخ‌های تگردایت را ببیند. عات ازگن و آیت بونور. (کاخ ششم تیغار است که از آن به عنوان القراره یاد شده است که به معنای کوه های بیضی شکل است که با دشت های کوچکی که آب از میان آنها می نشیند و بر روی زمین گل آلود ساخته شده است) بر خلاف سایر کاخ هایی که در کوه های راکی ​​ساخته شده اند و به خاطر واحه عظیم آن معروف است. و در نهایت کاخ ایبرگان به نام باریان. به غیر از این کاخ هایی که هنوز غوغا می کنند، بسیاری از کاخ های دیگر از بین رفته اند و به ویرانه تبدیل شده اند، از جمله: خوب، فریب خوردیم و من با ودای، مورکی و بابا سعد دیوانه شدم.

* مزاب در نوشته مشاهیر * محقق عبدالرحمن بن خلدون در کتاب «درس و لهذا دیوان البدایه و لهم الاخبار» درباره دره مذاب و از جمله ذکر «کاخهای مصعب» می نویسد. (مزاب)، ساکنان آن عصر از بنی عبد الود، بنی توجین، مصعب و بنی زردل، از جمله کسانی که از قوم زنات به آنها پیوستند، هرچند شهرتشان برجسته است. مسری. و اما کلوژ پاوارد مستشرق فرانسوی از شیرینی دره مذاب خیره شده بود و آن را در کتاب چراغهای مذاب شرح داده و می گوید: (در آغاز این یک سال در دهه هفتاد از مذاب دیدن کردم، سپس به آنجا بازگشتم. آن را در بهار، و سپس من دو بار در تابستان رفتم غرب زیباتر از مزاب). مهندس فرانسوی آندره ریور، متولد 1919، تحت تأثیر معماری کاخ‌های دره مذاب قرار گرفت، بنابراین کتاب خود را با عنوان «مزاب معماری مطالعه کرد» و از آنچه در کتاب «وقتی به دره می‌روم» نوشته شد. ناودان، مراقبه می کنم و سکوت می کنم.

میراث

این منطقه محل زندگی پنج کسور است که بر روی یک رخنمون صخره ای در امتداد وادی مزاب و به نام پنتاپولیس شناخته می شود. اینها غردایا، شهر اصلی، بنی ایگوئن، ملیکا، بونورا و ال آتئوف هستند. با افزودن جدیدترین شهرهای Berriane و El Guerrara.

ترکیب عملکرد خالصانه ایمان اباضی با سبک زندگی واحه ها منجر به سازماندهی سختگیرانه قلمرو شد. هر ارگ نوعی قلعه- مسجد بود که مناره آن به عنوان برج نگهبانی عمل می کرد. خانه هایی با اندازه و نوع استاندارد در اطراف مسجد به صورت دایره های متحدالمرکز ساخته شده اند. معماری مستعمرات موزابیتی به زندگی برابر اجتماعی با احترام به صمیمیت خانوادگی اختصاص دارد. ساخت و سازهای مزاب به سبک بربری است و در سایر نقاط صحرا نیز تکرار شده است.

در تابستان، موزابی ها به “ارگ های تابستانی” که در اطراف واحه های نخل قرار دارند مهاجرت می کنند. یکی از گروه های بزرگ واحه ها در صحرای صحرا است که هم مرز با مناطق خشک است. چبکا از بستر رودخانه های خشک شده عبور می کند.

دره مزاب از سال 1982 به عنوان نمونه ای دست نخورده از زیستگاه سنتی انسان که کاملاً با محیط خود سازگار شده است، بخشی از میراث جهانی بوده است.

«چشم انداز دره مذاب ایجاد شده در ^در دهم ^{قرن ابادها در اطراف پنج روستای مستحکم خود، به نظر می رسد دست نخورده باقی مانده است. معماری M’Zab ساده، کاربردی و کاملاً با محیط سازگار است، برای زندگی اجتماعی و در عین حال احترام به ساختارهای خانواده طراحی شده است. امروزه منبع الهام برای برنامه ریزان شهری است. »}

– یونسکو

از جمله بخش های رزرو شده:

گاردای : کسار قدیمی; مسجد قدیمی؛ بازار فعلی؛ بازار قدیمی؛ مسجد زیرزمینی; حوزه آبخیز سیستم آبیاری

بنی هیگوئن : کسار قدیمی; برج Bulilla; بازار حراج

ملیکا : کسار قدیمی; قبرستان شیخ سیدی آیسا

ال عاطف : کسار قدیمی; مقبره شیخ امی ابراهیم; بازار

بونورا : کسار قدیمی; مسجد کسار قدیم; پیشانی

علاوه بر پنتاپولیس، کسارهای ال گوئرا و بریان به عنوان میراث ملی طبقه بندی می شوند، محیط طبقه بندی شامل واحه های اطراف نیز می شود.