آیا دومینیکا ارزش دیدن دارد؟ (اشتباهاتی که من کردم را مرتکب نشوید!)

کیت ماجراجو حاوی پیوندهای وابسته است. در صورت خرید از طریق این لینک ها بدون هیچ هزینه اضافی برای شما پورسانت دریافت می کنم. متشکرم
آیا دومینیکا ارزش دیدن دارد؟ پس از شش روز چالش برانگیز در جزیره، پاسخ صادقانه من این است: فقط برای نوع خاصی از مسافر.
من و شوهرم چارلی در دسامبر 2025 از دومینیکا دیدن کردیم و این سخت ترین توقف تا کنون در سفر چهار هفته ای ما به کارائیب بود.
ما با برخی از بدترین جاده هایی که تا به حال با آنها روبرو شده ام برخورد کردیم، باران تقریباً ثابت و شب گذشته وحشتناکی که در نزدیکی فرودگاه به جستجوی غذا پرداختیم.
بخشی از مشکل انتظارات ما بود. تقریباً همه چیزهایی که در مورد دومینیکا در رسانه های مسافرتی خوانده بودم، از شعار «جزیره طبیعت» گرفته تا مناظر باشکوه آبشارها، آن را شبیه بهشتی دست نخورده، جواهری نهایی، مکانی که جزیره مورد علاقه همه می دانست اگر فقط وجودش را می دانستند، می ساخت.
می دانستم که انتظار سواحل عالی را نداشتم. چیزی که نمیدانستم این بود که برای رسیدن از یک مکان به مکان دیگر چقدر تلاش میشود یا این حرکتها چقدر استرسزا خواهند بود.
برای مدت طولانی فکر می کردم که آیا باید این پست را بنویسم. دلیلش این نیست که من برای گفتن حقیقت تلاش می کنم – مهمترین چیزی که از خوانندگانم می شنوم این است که “تو خیلی صادقی!” – اما چون نمیخواهم به جزیرهای که در حال مبارزه است آسیبی برسانم.
دومینیکا هنوز در حال بهبودی از طوفان ماریا است و دومینیکن ها سخت تلاش می کنند تا صنعت گردشگری خود را به روش صحیح رشد دهند. آخرین کاری که می خواهم انجام دهم ضربه زدن است.
خوانندگان عزیز دریافتهام که مفیدترین کاری که میتوانم انجام دهم این است که در مورد اشتباهاتی که مرتکب شدیم و کارهایی که شما باید در سفرتان متفاوت انجام دهید، صادق و منصف باشم.
پس یک فنجان چای بردارید و بنشینید تا در مورد یکی از سرسبزترین و پر جنب و جوش ترین مکان هایی که من تا به حال بازدید کرده ام بخوانید: جزیره ای که به طرز خیره کننده ای زیبا، اغلب عمیقاً ناامیدکننده و پر از افراد شگفت انگیزی است که مستحق استراحت هستند.
این پست در نوامبر 2026 منتشر شده است.
آیا دومینیکا به دلیلی دست کم گرفته می شود یا محبوب نیست؟
دومینیکا جایگاه منحصر به فردی در رسانه های مسافرتی دارد. اکثر مردم حتی نمی دانند این جزیره وجود دارد یا آن را با جمهوری دومینیکن اشتباه می گیرند.
فهمیدن دلیل آن آسان است. دومینیکا سواحل شنی بزرگی ندارد و استراحتگاه های ساحلی بسیار کمی دارد که باعث می شود گردشگری انبوه دور بماند. فرودگاه کوچک آن نمی تواند هواپیماهای بزرگ را اداره کند، بنابراین رسیدن به اینجا معمولاً به معنای اتصال از طریق جزیره دیگری است.
بیشتر بازدیدکنندگان با کشتیهای کروز وارد میشوند، چند ساعتی را در یک گردش میگذرانند و قبل از شام آنجا را ترک میکنند. حتی برخی از دوستداران کارائیب نام دومینیکا را نشنیده اند.
دومینیکن ها از این موضوع آگاه هستند. تئا لافون هادسون اولین مدال المپیک دومینیکا، یک طلا، را در پرش سه گام در بازی های المپیک تابستانی 2024 پاریس به دست آورد، و من کنفرانس مطبوعاتی او را بلافاصله پس از آن به یاد دارم:
خوب، ما با اصول اولیه شروع می کنیم. نام کشور من دومینیکا است. ما جمهوری دومینیکن نیستیم، بنابراین متفاوت تلفظ می شود. ما حدود 70000 نفر هستیم، نه 7 میلیون، نه 70 میلیون، 70000. و این یک جواهر باشکوه و باشکوه در دریای کارائیب است.

و در میان سفرنامه نویسانی که دومینیکا را می دانند، پوشش تقریباً در سراسر جهان درخشان است.
دومینیکا «جزیره طبیعت» است. دومینیکا سبزترین جزیره است. دومینیکا “اصیل ترین” جزیره کارائیب است (اگر اندازه ای از صحت وجود داشته باشد، اما من پرت می شوم…) دومینیکا جزیره 365 رودخانه است. دومینیکا مانند گذشته جزایر کارائیب است.
چیزی که به ندرت در مورد آن می خوانید این است که واقعاً گردش در اطراف چگونه است، کجا غذا پیدا کنید یا چقدر باران می بارد. و در همین چارچوب بود که سفرمان را برنامه ریزی کردم.

دومینیکا چیزهای زیادی را پشت سر گذاشته است.
مهمترین چیزی که قبل از سفر باید بدانید این است که دومینیکا روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشته است.
در سال 2015 طوفان استوایی اریکا باعث سیل و رانش زمین شد. دو سال بعد، طوفان ماریا خانهها و زیرساختها را در سراسر جزیره ویران کرد و خسارات و خسارات آن 1.37 میلیارد دلار برآورد شد. مرگ 30 نفر تایید شده است. تعداد مشابهی ناپدید شده بودند.
خسارت بیش از دو برابر تولید ناخالص داخلی دومینیکا است. تصور کنید که یک طوفان بیش از دو سال از تمام تولیدات کشور شما را نابود کند.
دومینیکا هنوز هم امروز در حال بهبود است و بسیاری از چیزهایی که من را به عنوان یک بازدیدکننده ناامید می کند، به خصوص جاده ها، به دلیل آسیب های ناشی از این طوفان ها است. هنگام خواندن این پست مهم است که این زمینه را در نظر داشته باشید.

مسیر ما
پس از انجام برخی تحقیقات، تصمیم گرفتیم به دومینیکا پرواز کنیم و از آن برگردیم، برای مدت سفرمان یک ماشین کرایه کنیم و شش شب را در پورتسموث، دومین شهر دومینیکا در شمال غربی بمانیم.
برای اقامت، استراحتگاه Kootney را با اقامتگاه هایی به سبک کلبه رزرو کردیم.
از نظر فعالیت ها، این چیزی است که ما برای اولویت بندی انتخاب کردیم:
- قایق سواری در رودخانه هند
- بازدید از پارک ملی Kabrits
- کاوش در پارک ملی Morne Trois Pitons، تنها سایت میراث جهانی یونسکو در جزیره
- پیاده روی به آبشار میدلهام
- در چشمه های آب گرم Wotten Waven غوطه ور شوید
یک فعالیت قابل توجه در دومینیکا وجود دارد که ما ترجیح دادیم آن را انجام ندهیم: پیاده روی در دریاچه در حال جوش.
دومینیکا خانه یکی از دو دریاچه در حال جوش در جهان است (دیگری در نیوزیلند است) و معمولاً این نوع فعالیتی است که من دوست دارم تجربه کنم.
اما پیاده روی بسیار چالش برانگیز است، با تعداد زیادی صعود عمودی و حدود 6-8 ساعت طول می کشد، و من و چارلی نمی خواستیم پیاده روی طولانی و دشوار را انجام دهیم.
یکی دیگر از فعالیت های خاص در دومینیکا شنا با نهنگ های اسپرم است، اما اینها به عنوان سفرهای یک هفته ای انجام می شود، نه به عنوان یک فعالیت روزانه.

ورود به دومینیکا
ما رسیده ایم در فرودگاه داگلاس چارلز به دومینیکا از طریق یک پرواز مستقیم از باربادوس و اجاره SUV ما.
در دومینیکا در سمت چپ جاده رانندگی می کنند. از آنجایی که چارلی بریتانیایی است و من هرگز در سمت چپ چیزی بزرگتر از یک موتور تایلندی سوار نشده ام، تصمیم گرفتیم او سوار شود.
فرودگاه دومینیکا در Marigot، در بخش کمتر توسعه یافته شمال شرقی جزیره واقع شده است. از Roseau، پایتخت دومینیکا، بزرگترین شهر، مرکز کشتی و بندر کروز، که در جنوب غربی است، فاصله زیادی دارد.
برای اقامت در شهر پورتسموث، در شمال غربی جزیره به راه افتادیم.
و به این ترتیب یکی از وحشتناک ترین سواری های زندگی من آغاز شد.
جادههای بین فرودگاه و پورتسموث در وضعیت وحشتناکی قرار داشتند – باریک، پر از چالهها، بسیاری از سوئیچبکها و خندقهای عمیق حفر شده در هر طرف. سنگرهای معمولی نیست. آنها به قدری پهن بودند که اگر روی آنها پا می گذاشتی ماشینت واژگون می شد و بیشتر اوقات با پوشش گیاهی بدون پشتوانه پوشیده می شدند.
و این تمام نیست. پرواز ما چند ساعت تاخیر داشت، بنابراین خورشید در نیمه راه غروب کرد. ما در تاریکی رانندگی میکردیم که کامیونها، اغلب بدون چراغهایشان، از کنار ما بوق میزدند.
چارلی یک راننده با تجربه است – من به او اعتماد دارم. اما این رانندگی آنقدر ترسناک بود که به سختی میتوانستم حرکت کنم، قلبم در تمام مدت به تپش افتاد. Google Maps گفت که این سفر حدود یک ساعت طول خواهد کشید. نزدیک به دو طول کشید
بعد از اینکه به کلبه خود رسیدیم، با خیال راحت به زمین افتادم، دستانم هنوز می لرزید. و تنها چیزی که می توانستم به آن فکر کنم این بود که ما هم باید به فرودگاه برگردیم.

استقرار و سفر در رودخانه
صاحب کلبه ما در کوتنی ریزورت، تریش، به ما گفت که نگران حضور در امشب نباشیم و فقط کمی بخوابیم و صبح بیاییم. بنابراین ما به یک رستوران چینی در خیابان رفتیم تا یک شام سریع از lo mein و برنج سرخ شده بخوریم.
جای چینی؟ بله
هنگامی که متوجه ساخت و ساز چینی در دومینیکا شدید، آن را در همه جا خواهید دید: نشانه هایی از سایت های ساخت و ساز، خدمه چینی، رستوران های چینی و فرودگاه عظیم بین المللی چینی که در ساحل شمال شرقی ساخته می شود.
این یک تصادف نیست. این به سال 2004 برمی گردد، زمانی که دومینیکا روابط دیپلماتیک خود را با تایوان به نفع پکن قطع کرد. این جرقه موجی از پروژه های زیرساختی با بودجه چین در دومینیکا شد.
چین در ابتدا 112 میلیون دلار به دومینیکا در سال 2004 متعهد شد. از آن زمان پروژه ها فقط افزایش یافته است. چین همچنین به بازیابی پس از طوفان ماریا در سال 2017 کمک کرد، از جمله شش مدرسه جدید.
اما چرا چین این همه پول را خرج می کند؟ دولت چین از کشورهای بیشتری می خواهد که در کنار چین باشند و دیگر تایوان را به رسمیت نشناسند. دومینیکا یکی از بسیاری از کشورهای کارائیب است که چین در آن این کار را انجام می دهد. چین مثل همیشه بازی طولانی دارد.
(این یک داستان بسیار جالب است و The People’s Map: Dominica مطالب بسیار خوبی در مورد آن دارد.)

صبح روز بعد ساعت 8 صبح با تورهای هندی ریور به قایق رودخانه ای رفتیم. من شب قبل از طریق واتس اپ با شرکت تماس گرفتم و راهنمای ما، دکستر، ما را تشویق کرد که برای یک تور اولیه برای لذت بردن از رودخانه قبل از حضور مسافران کشتی کروز بیایم.
همراه با یک زوج فرانسوی، در امتداد رودخانه آرام هند، درختان نخل بلندی که از میان آسمان طوفانی نگاه میکردند، سر خوردیم. دومینیکا ادعا می کند که 365 رودخانه دارد – اگرچه بیایید بگوییم که آنها تعریف سخاوتمندانه ای از “رود” دارند – و آنها به چشم انداز جان می بخشند.
دزدان دریایی کارائیب: صندوقچه مرد مرده تا حدی در اینجا فیلمبرداری شد و ما توانستیم تعدادی از بقیه مجموعه را ببینیم: کلبه تیا دالما!
به مقصد نهایی خود رسیدیم، یک بار واقع در جنگل که دکستر ما را به یک پیاده روی کوتاه برد. من و چارلی با یک گربه قهوه ای کوچک که اسمش را دومینگو گذاشتیم بازی می کردیم (به هر حال یکشنبه بود!).



هزینه تور ما 25 دلار آمریکا یا 68 دلار کارائیب شرقی (XCD) است. (بسیاری از مکانها در دومینیکا قیمتهایی به دلار دارند، اما XCD به طور گستردهتر از USD پذیرفته شده است و تقریباً مطمئناً در XCD تغییر دریافت خواهید کرد.)
دکستر به ما گفت که باید یک پاسپورت پارک ملی بخریم و آن را از یک پمپ بنزین در همان نزدیکی تحویل گرفتیم. گذرنامه پارک ملی یا 5 دلار برای یک صندلی یا 12 دلار برای یک هفته است.
پس از کشتی کروز در رودخانه، برای صرف صبحانه در کافهای به نام واتر اج رفتیم، یک مکان کوچک و دوستداشتنی در پورتسموث با غذاهای دلچسب دومینیکن و محصولات پخته شده با آب دهان. در حالی که ما یک جفت ترقه بزرگ را می خوردیم، آهنگ های مداحی در رادیو پخش می شد.
سپس برای آذوقه به یک خواربارفروشی محلی رفتیم و از روی کنجکاوی یک قوطی کوچک شراب خریدیم. زنی با بلندگو در راهروها راه می رفت و خطبه می گفت.
اگر به نوعی در یکشنبه به دومینیکا میروید و نمیدانید چه روزی از هفته است، فکر میکنم خیلی سریع آن را متوجه خواهید شد.



به استراحتگاه کوتنی برگشتیم، با مالک، تریش، بررسی کردیم. تریش که مدتها در دومینیکا مهاجر زندگی میکرد، ما را با آغوشی بزرگ پذیرفت، نکات سفر را به ما داد و ما را تشویق کرد که در نهر پشت خانهاش شنا کنیم یا حتی حمام کنیم.
به طور کلی ما خانه خود را دوست داشتیم – اینترنت مناسب، تجهیزات آشپزی خوب داشت، AC به خوبی کار می کرد و ایوان سرپوشیده حتی زمانی که باران می بارید خوب بود. رستوران ها و خواربارفروشی در فاصله کوتاهی با ماشین یا 10 دقیقه پیاده روی بودند.
اگر می خواهید در پورتسموث بمانید، این مکان را به شدت توصیه می کنم و تریش یک فرد دوست داشتنی است.

بعدازظهر آن روز سفری کوتاه به پارک ملی کابریتس داشتیم. این پارک که در لبه پورتسموث واقع شده است، کوچکترین پارک از سه پارک ملی جزیره است. در اینجا ما فورت شرلی، یک پادگان بریتانیایی پر از توپ را بررسی کردیم.
آن روز، یک کشتی Ritz-Carlton Yacht Collection درست در کنار پارک لنگر انداخت. (در حالی که بیشتر کشتیهای کروز در روزو پهلو میگیرند، برخی از کشتیهای کوچکتر اینجا در پورتسموث پهلو میگیرند.) و من نمیخواهم دروغ بگویم – مکان بسیار خوبی برای گذراندن تعطیلات به نظر میرسید!
پارک ملی کابریتس همچنین دارای مسیرهای پیاده روی کوتاه و آسان است. چند تا از آنها را پیاده کردیم.
صادقانه بگویم، پارک ملی کابریتس چیز خاصی نیست – فکر نمیکنم بازدید از آن ضروری باشد، و قطعاً ارزش پرداخت یک مجوز اضافی برای پارک ملی را ندارد، مگر اینکه قبلاً مجوز هفتگی داشته باشید.

پس از پارک، از ساحل به سمت شهرهای Savanne Paille و Toucari حرکت کردیم و من دوباره نفسم را حبس کردم، همانطور که چارلی از آن جاده های پر پیچ و خم، تپه ای و پر از دست انداز بالا می رفت.
اما این سفر ارزشش را داشت. در حالی که عقل مرسوم این است که دومینیکا مکانی نیست که برای سواحل بیایید، در واقع برخی از سواحل زیبا در اینجا وجود داشت.
خود سواحل باریک بودند، فضای زیادی برای گسترش نداشتند، اما زیبا بودند، با آب آرام و منظره غروب عالی.



ما در یک بار ساحلی به نام Keepin It Real چند نوشابه خوردیم و در Roots Rock Bar & Grill از مقداری پای میگو و ماکارونی لذت بردیم. غروب آن شب بنفش و دوست داشتنی بود.
همچنین در این قسمت از جزیره؟ ریزورت اینترکانتیننتال، با یک پیادهروی طولانی که به محوطههای مجلل منتهی میشود. من و چارلی فکر میکردیم که آیا آنها کارتهای روزانه ارائه میدهند.
اوه، و آنها انجام دادند. اما ابتدا چیز دیگری مطرح شد.

اینهمه بارون
زمانی که به دومینیکا رسیدیم، من و چارلی به مدت سه هفته در اواخر نوامبر و اوایل دسامبر در کارائیب بودیم. در کوراسائو، باربادوس، گرانادا و مارتینیک مقداری باران داشتیم، اما رگبارها همیشه کوتاه و سبک بودند.
در دومینیکا اینطور نبود. اینجا باران به صورت ورق بارید و ساعت ها ادامه داشت.
در دومین روز کامل ما، باران شدیدی بارید که ما فقط برای خوردن غذا و خرید مواد غذایی بیشتر از کلبه خارج شدیم و بقیه زمان را صرف لباسشویی و پیگیری صندوقهای ورودی خود کردیم.

با این حال، آن روز بیهوده نبود – ما برای ناهار در مکانی به نام کنان شاورما کینگ مقداری شاورما خوشمزه خوردیم و غذای خود را در آغوش گرفتن یک بچه گربه کالیسی صرف کردیم. بعد از ناهار یک کیسه بزرگ غذای بچه گربه برای صاحبش خریدیم که خوشحال شد.
چند روز بعد که باران ادامه داشت، متوجه شدم که لباس هایمان خشک نشده است. ما آنها را روی یک قفسه خشک کن داخل آویزان کردیم و روزها بعد هنوز مرطوب بودند.
و مثل شستن شلوار جین نیست – من کمد لباسی آوردم که تقریباً تماماً از پشم مرینو خوب ساخته شده بود که معمولاً در کمتر از نیم روز خشک می شود. مردم اینجا چطور حتی لباس هایشان را خشک می کنند؟!
فصل خشک در دومینیکا از نظر فنی از دسامبر تا مه است، اما باران ممکن است در هر زمانی ببارد. ما به زودی متوجه شدیم که در طول سفر ما می بارید.

کاوش در جنگل های بارانی دومینیکا
در سومین روز کامل، تصمیم گرفتیم که فضای داخلی دومینیکا را کاوش کنیم و با هم بنشینیم شب در Wotten Waven، شهری که به دلیل فعالیت های زمین گرمایی خود شناخته شده است.
اگرچه طبق نقشه گوگل Wotten Waven تنها یک ساعت و 15 دقیقه با پورتسموث فاصله داشت، اما ما تصمیم گرفتیم که بمانیم به جای عجله قبل از تاریک شدن هوا، ایمن تر است.
همانطور که به سمت جنوب به سمت Roseau حرکت کردیم، جاده تغییر کرد. هر چه به شهر نزدیکتر می شدیم، جاده ها عریض تر و هموارتر می شدند.
البته این بدون چالش نبود. نقشه های گوگل ما را از چندین بن بست عبور داد تا اینکه سرانجام به استخر زمرد در پارک ملی مورن ترویس پیتونز در میراث جهانی یونسکو رسیدیم.
در همان نزدیکی پارک کردیم، حدود 15 دقیقه را در جنگل قدم زدیم و از یک پله به سمت استخر پایین رفتیم.
این مکانی است که باعث می شود از دومینیکا قدردانی کنید – پوشش گیاهی سرسبز، انبوه، رودخانه ها و آبشارها. احساس می کنم محیط جنگل به یازده رسیده است.



مکان زیبایی برای بازدید بود، اما لزوماً مکانی برای اقامت نیست مگر اینکه بخواهید شنا کنید. عکس گرفتیم، از جو لذت بردیم و دوباره بالا رفتیم.
چه خوب که زودتر رفتیم و توانستیم سفرهای کشتی کروز را شکست دهیم. اگر وسط بعد از ظهر رفته بودیم، عکسهایمان پر از سر و صدا بود.

پیاده روی به آبشار میدلهام
پس از صرف ناهار در رستوران دیگری در کنار جاده (البته با یک گربه دیگر)، من و چارلی به سمت مسیر برای آبشار میدلهام حرکت کردیم. در حالی که استخر زمرد و آبشار میدلهام از نزدیک روی نقشه به نظر می رسند، در واقع باید به سمت ساحل غربی و سپس جاده داخلی دیگری برگردید.
ما آبشار میدلهام را برای گشت و گذار در دومینیکا انتخاب کردیم زیرا می خواستیم یک گشت و گذار با سختی متوسط و بیش از چند ساعت، با بازده بصری عالی داشته باشیم. همچنین به مقصد نهایی ما برای آن روز، Wotten Waven، کاملاً نزدیک بود.
جاده منتهی به تریلهد بدترین جاده ای بود که در دومینیکا تجربه کردیم. جادهای خاکی بود که آنقدر پاره شده بود که مجبور بودید با سرعت حلزون بخیزید وگرنه خطر باد کردن لاستیکهایتان را دارید.
اما تا مسیر راه خیلی طولانی نبود و به زودی در پارکینگ به بقایای یک اقامتگاه بومگردی نیمهساخت با سقف چمنی که در اواسط ساخت رها شده بود نگاه کردیم.



پیادهروی به آبشار میدلهام یک پیادهروی بیرون و برگشت است که در مجموع 5.3 کیلومتر یا 3.3 مایل است و حدود 1.5-2 ساعت طول میکشد.
پیاده روی خوب شروع شد و خیلی زود دوباره باران بارید. ما آنقدر اذیت نکردیم. ما می توانستیم آن را اداره کنیم حتی وقتی از کنار یک آلاچیق سایهدار که وسط جاده را مشخص میکند، رد شدیم، نیازی به توقف نداشتیم.
همانطور که مسیرهای خاکی در جنگل را ادامه می دادیم، از پله ها به سمت تپه ها بالا می رفتیم و ریشه درختان غول پیکر را دور می زدیم، در آن هوای لذیذ جنگل نفس می کشیدیم. باران شدیدتر و شدیدتر می بارید، اما بوی جنگل به من احساس زنده بودن می داد.
و اینجا بودیم، احتمالاً پنج دقیقه پیاده روی از آبشار زیبا، آنقدر نزدیک که میتوانستیم صدای تند آب را بشنویم و مسیری که به تلی از سنگ تبدیل شده بود.

باید با دست و زانو بالا برویم و از صخره ها پایین برویم تا به آبشار برسیم.
چه لعنتی؟!
پیادهروی تا آن زمان کاملاً متوسط بود و من چیزی نخوانده بودم که به کوهنوردی اشاره نکرده بودم.
ما آنجا زیر چترهایمان ایستاده بودیم و فکر می کردیم که آیا ارزش ریسک کردن را دارد یا خیر. احتمالا خوب می شدیم یا ممکن است خیلی خیلی بد پیش برود. و من نمی خواستم خطر ضربه زدن به سرم یا شکستن استخوانی در دومینیکا را داشته باشم.
بنابراین تصمیم گرفتیم آن را فراخوانی کنیم. پنج دقیقه با آبشار. اوه، خوب.
ما به آلاچیق در نیمه راه برگشتیم تا منتظر باران باشیم. باران تغییری نکرد و ما به باران سیل آسا ادامه دادیم.
دوباره سوار ماشین شدم، جورابهای مرینوی خیس شدهام را درآوردم و موهایم را صاف کردم. وقت رفتن به چشمه های آب گرم بود.
در مجموع من و چارلی فکر میکردیم که این یک پیادهروی دوستداشتنی تا پایان بود و اگر باران آنقدر شدید نمیبارید، مسابقه را انجام میدادیم. اما سنگ ها به اضافه ورقه های باران خیلی زیاد بود.

چشمه های آب گرم ووتن وون و تی کوئن گلو چو
در شهر Wotten Waven “تفریح های چشمه های آب گرم” زیادی وجود دارد، اما Ti Kwen Glo Cho همان چیزی است که به شدت به من توصیه شد. این یک نقطه محبوب برای گشت و گذار با کشتی های کروز در طول روز است، اما اگر یک شب بمانید، می توانید بدون شلوغی از استخرها لذت ببرید.
Wotten Waven بر روی تپه ای در داخل جزیره قرار دارد که خانه ها و کلیساهای رنگارنگ زیادی دارد. Ti Kwen Glo Cho را به راحتی پیدا کردیم، وارد شدیم و اتاقی ساده و روستایی با تختهای دوطبقه به ما داده شد که بتواند خانوادهای با بچهها را در خود جای دهد.
محوطه استراحتگاه زیبا، پر از گل، درختان میوه و مسیرهای به خوبی نگهداری شده است. از محل اقامت، از پله های ساخته شده در تپه ها پایین می آیید تا به استخرها برسید.




دو استخر وجود دارد – یک “استخر گرم” و یک “حوض گلی”، اگرچه صادقانه بگوییم آنها شبیه وان حمامی با جریانی از آب در آن بودند. رودخانه ای از پشت استخرها جاری است و یک منطقه تغییر سایه وجود دارد.
و در حالی که هنوز باران می بارید، غوطه ور شدن در آن آب گرم مخملی که توسط گل ها احاطه شده بود، کاملاً الهی بود، در حالی که قطرات سرد کوچک باران گونه هایم را می پاشیدند. چه درمانی برای درد عضلانی تا اواخر بعد از ظهر ما دو نفر از تنها پنج نفر در استخرها بودیم.
ما واقعاً یک مزاحمت داشتیم – برای شام به رستوران رفتیم و کارکنان از این که هنگام ورود به هتل به آنها نگفتیم که شام میخواهیم ناراحت بودند. این اشتباه ما بود.
اگر شام میخواهید، هنگام ورود به آنها بگویید.
چیزی که باید در نظر داشت این است که دیوارهای اینجا نازک هستند. در اتاق کناری ما خانواده ای با دو کودک پرحاشیه قرار داشت، و درست پایین خیابان کلیسای پنطیکاستی بود که در حال انفجار در خدمت آنها بود.
گوشگیرها همیشه ابزار هوشمندانهای برای بستهبندی به هر کجا که سفر میکنید هستند، و این به ویژه در مورد Ti Kwen Glo Cho صادق است.
یک بازدید یک روزه از Ti Kwen Glo Cho از سال 2026 10 دلار آمریکا هزینه دارد و اتاق های دو نفره با دسترسی به اسپا از 80 دلار در هر شب شروع می شود. هزینه صبحانه 15 دلار اضافی است.
یکی از چیزهایی که من به خصوص دوست داشتم این است که Ti Kwen Glo Cho متعلق به یک خانواده محلی دومینیکن است. اگر می خواهید پول خود را در دستان محلی نگه دارید، این مکان عالی برای انجام این کار است.

یک روز در InterContinental
صبح روز بعد، من و چارلی برای آخرین بار در استخرهای داغ غوطه ور شدیم، یک صبحانه خوشمزه حاوی تخم مرغ، لوبیا و چنار خوردیم و بدون هیچ حادثه ای به پورتسموث برگشتیم.
و تصمیم گرفتیم ولخرجی کنیم.
در این زمان ما از بند انگشت های سفید جاده های وحشتناک خسته شده بودیم. از اینکه مدام خیس باشم خسته شده ام. از بالا رفتن از پله ها برای رسیدن به همه جا خسته شدم.
بنابراین ما با InterContinental تماس گرفتیم و برای روز بعد، هر کدام 37 دلار آمریکا را سفارش دادیم.
همانطور که در آن مسیر طولانی رانندگی کردیم، کمی احساس خجالت کردم. آیا واقعاً برای فرار به یک استراحتگاه لوکس به یکی از کم توریستترین مکانهای کارائیب سفر کردم؟ چشمانم را روی همچین مسافری می چرخانم.
و اجازه دهید در مورد مهم ترین بخش صحبت کنیم: اینطور نیست که اکثر دومینیکن ها بتوانند زمانی که به استراحت از جزیره خود نیاز دارند، روز را در یک هتل شیک بگذرانند. اینطور نیست که بتوانند پس از طوفان خانهشان را ترک کنند.
همانطور که گفته شد – استراحتگاه های لوکس، به ویژه استراحتگاه های بزرگ که توسط زنجیره های بین المللی مانند InterContinental اداره می شوند، نقش مهمی در رشد صنعت گردشگری دومینیکا دارند.
بله، آنها افراد محلی را استخدام می کنند، اما در عین حال افراد محلی را در استانداردهای بین المللی مهمان نوازی آموزش می دهند. این آموزش برای رشد گردشگری محلی در بخش های در حال توسعه جهان حیاتی است.
من معتقدم که بسیاری از کارمندان دومینیکن InterContinental به راه اندازی هتل ها و مشاغل گردشگری خود ادامه خواهند داد و در نتیجه کسب و کارهای بهتر و پایدارتری خواهند داشت.




InterContinental در ساحل قرار دارد، اما هیچ ساحلی وجود ندارد. در عوض، استخرها کمی شبیه دریا هستند – وارد آن می شوید و به تدریج عمیق می شوند.
و بعد از چند روز گذشته، خیلی خوب بود که روی یک صندلی بنشینم، Kindle خود را بخوانم، یک قهوه فراپه بنوشم، شنا کنم، و با حولهای که کرکی بود و ترد نبود در حالی که از لیست پخش R&B پر از T-Pain دهه 2000 که استراحتگاه پخش میکرد لذت میبردم، خودم را پاک کنم.
طبق معمول حدود 90 دقیقه باران شدیدی بارید. آن زمان را در رستوران گذراندیم. اما این بار خورشید واقعاً بعد از آن بیرون آمد.
و آن چند ساعت آرامش فقط چیزی بود که برای سفر آینده نیاز داشتیم.
برای دریافت مجوزهای روزانه در InterContinental Dominica Cabrits Resort & Spa، پیش ثبت نام لازم است. می توانید ایمیل بزنید [email protected] یا با 1000-445-767 +1 تماس بگیرید. گذرنامه ها در روزهای هفته 37 دلار آمریکا و در آخر هفته ها 60 دلار آمریکا هستند.

خروج از جهنم
اندکی قبل از رسیدن به دومینیکا، به ما اطلاع دادند که پرواز WinAir از دومینیکا به سنت مارتن از ساعت 11:55 صبح به 7:15 صبح تغییر کرده است.
این یک آچار در کار انداخت – برای انجام پرواز ما یا باید پورتسموث را نیمه شب ترک کنیم یا آخرین شب خود را در فرودگاه بگذرانیم.
وقتی هوا دوباره تاریک شد، بلافاصله رانندگی در آن جاده ها را وتو کردم، بنابراین تصمیم گرفتیم اقامت خود را در کوتنی ریزورز کوتاه کنیم و به سمت شهر ماریگوت حرکت کنیم در حالی که روز قبل از حرکت ما هنوز روشن بود.
ابتدا تصور می کردم که فقط در هتل فرودگاه اقامت خواهیم داشت، اما نه، هیچ هتلی در فرودگاه وجود نداشت. در واقع هیچ هتلی در نزدیکی فرودگاه وجود نداشت. فقط مهمانسراها
مشکلی نیست ما قرار بود در یک مهمانسرا بمانیم. مسافرخانه گلدن را رزرو کردیم.
بازگشت از پورتسموث به ماریگوت دوباره وحشتناک بود، اما من از ترس نفس عمیقی کشیدم و حتی توانستم چند عکس بگیرم.

در مسافرخانه گلدن توقف کردیم و هیچ کس در خانه نبود به جز پسر کوچکی حدوداً 10 ساله که ما را به اتاقی با بوی میگوی پیر با تختی کثیف هدایت کرد.
“مادرت به زودی به خانه می آید؟” از او پرسیدم. شانه بالا انداخت.
“باشه. ما می خوایم غذا بگیریم و برگردیم تا با مامانت صحبت کنیم، باشه؟”
“باشه.”
و به دنبال شام در شهر ماریگوت رفتیم. نقشه های گوگل تعداد انگشت شماری رستوران روی نقشه داشت.
به سمت اولی رفتیم، La Petite Bistro. خیلی وقت بود که بسته بود.
ما به سمت بعدی رفتیم، JU-C FRU-T SMOOTH-E HUT. همچنین با درب.
رفتیم Last Flight Bar & Grill. یک هواپیما کنارش بود، اما رستوران فقط یک پوسته بود.
به چارلی گفتم: «بیایید فقط یک فروشگاه رفاه یا چیز دیگری پیدا کنیم. اگر لازم باشد می توانیم برای شام چیپس و کراکر بخوریم.
نه مینی مارکت، نه خواربار فروشی، نه فروشگاهی وجود داشت. شروع به توقف کردیم و از مردم محلی پرسیدیم که آیا رستوران، مغازه یا جایی هست که بتوانیم غذا بخریم. و هر بار می گفتند “اینجا نیست” و شانه هایشان را بالا می انداختند.
ناامید، پس از آخرین پرس و جوی بی نتیجه ام با صاحب مغازه، دوباره به داخل ماشین پریدم. به چارلی گفتم: «بیا بریم فرودگاه. “حتما چیزی وجود دارد.”
ما به سمت فرودگاه حرکت کردیم – و یک رستوران باز بود! ساعت 17:50 بود، ده دقیقه دیگر تعطیل می شدند و فقط ساندویچ و سیب زمینی سرخ شده مانده بود.

به مسافرخانه گلدن برگشتیم، جایی که صاحبش قبلاً خانه بود و یک تخت تمیز برای ما درست کرده بود. بوی میگو هنوز افتضاح بود، اما تا این لحظه جای دیگری نمی رفتیم.
و تا آن زمان انتظار داشتیم بدون هیچ مشکلی از دومینیکا خارج شویم، اما نه، سورپرایز دیگری برای ما برنامه ریزی شده بود! کارمند WinAir به ما گفت که چمدان ما خیلی سنگین بود و ما باید هزینه بیشتری بپردازیم.
گفتم: باشه. “من مهم نیست. ما پرداخت می کنیم.”
او گفت: “و دستگاه کار نمی کند.” ما فقط می توانیم پول نقد بگیریم.
از میان دندون های به هم فشردن گفتم: باشه. “من به خودپرداز می روم.” هر چه می خواستند می دادم.
وقتی پرواز ما بر فراز تپه های دومینیکا بلند شد، دست چارلی را فشار دادم و نفس راحتی کشیدم. هرگز از ترک جزیره ای آنقدر راحت نبوده ام.

چه کاری متفاوت انجام می دادم؟
بنابراین اگر در حال خواندن این مطلب هستید و علاقه مند به بازدید از دومینیکا هستید، اما این کار را به روشی بسیار بهتر از من انجام می دهید، عالی است!
بگذارید به شما بگویم که چه کاری را متفاوت انجام می دهم.
من ماشین کرایه نمی کنم من راننده استخدام می کنم. اگرچه چارلی به خوبی در دومینیکا رانندگی کرد، اما رانندگی ترسناک من را تبدیل به یک سبد کرد، که به هیچ وجه نباید تعطیلات خود را سپری کند.
حداقل برای مدتی در منطقه روزو می ماندم. روزو توسعهیافتهترین بخش جزیره است، با جادههای بسیار بهتر، بیشترین تنوع اقامتی و رستورانها، و بیشتر تورها از اینجا حرکت میکنند (اگرچه عمدتاً برای گشتوگذار با کشتیهای کروز هستند).
اگرچه از پورتسموث و به خصوص اقامت در کوتنی ریزورت ها لذت بردم، فکر می کنم برای مدت کوتاه تری مناسب تر بود.
وقتی متوجه شدم که پرواز به صبح زود تغییر می کند، یک راننده استخدام می کردم تا صبح خیلی زود ما را ببرد. اصلا ارزش گذراندن یک شب در ماریگو را نداشت.
در خشک ترین ماه های سال بازدید می کردم. در حالی که فصل خشک دومینیکا از نظر فنی از دسامبر تا مه ادامه دارد، خشک ترین ماه ها فوریه، مارس و آوریل هستند.
به Google Maps، به خصوص برای رستوران ها، اعتماد نمی کردم. بسیاری از رستورانهایی که در Google Maps بهعنوان فعال و باز فهرست شدهاند، ماهها بسته بودند. نمیدانم که این کمکی میکرد یا خیر، اما انتظارات من را کنترل میکرد.
ترجیح می دهم با کشتی به روزو بروم تا پرواز کنم. یک کشتی مسافربری به نام FRS Express des Îles وجود دارد که از گوادلوپ به دومینیکا تا مارتینیک به سنت لوسیا حرکت می کند. اگرچه این برای سفر خاص ما کارساز نبود، اما راهی عالی برای اجتناب از فرودگاه به طور کلی است.
من میله های پروتئین یدکی را بسته بندی می کنم. من همیشه وقتی به تنهایی سفر میکنم، بارهای پروتئینی میآورم و وقتی دیر میرسم یا حوصله ندارم، آنها را میخورم، اما وقتی با چارلی سفر میکنم، این کار را نمیکنم، زیرا او از خوردن یک نوار پروتئین برای شام لذت نمیبرد. اما آنها ما را در شب آخر نجات خواهند داد.

آیا دومینیکا ارزش دیدن دارد؟
به طور کلی، من فکر میکنم اگر نوع خاصی از مسافر هستید، دومینیکا ارزش دیدن را دارد – آن نوع مسافری که واقعاً دوست دارد از مکانهای توسعه نیافتهتر بازدید کند و از چالشهای سفر لذت میبرد.
(و نه، من در مورد افرادی صحبت نمی کنم که فکر می کنند باید از بازدید از مکان های کمتر توسعه یافته لذت ببرند – منظورم افرادی است که واقعاً آنها را ترجیح می دهند.)
دومینیکا همچنین برای افرادی که به اکتشاف و پیاده روی در فضای باز علاقه مند هستند، به ویژه پیاده روی هاردکور، اما نه به سواحل، انتخاب خوبی است.
اما شما باید هر دوی این موارد را داشته باشید: یک فرد در فضای باز و هم فردی که از چالش های کشورهای کمتر توسعه یافته لذت می برد. اگر برای اکتشاف و پیاده روی در فضای باز سفر می کردم، قبل از بازگشت به دومینیکا با ضربان قلب از کاستاریکا یا گواتمالا دیدن می کردم زیرا زیرساخت های سفر بسیار بهتری دارند.
همچنین، اگر از دومینیکا دیدن می کنید، باید با باران زیاد، از جمله باران در هنگام پیاده روی، شنا و چشمه های آب گرم، مشکلی نداشته باشید.
پدر و مادر دوستم سال ها در دومینیکا صاحب خانه بودند تا اینکه طوفان ماریا آن را ویران کرد. پدر او از آن دسته افرادی است که دوست دارد در یک جزیره گرمسیری دور از همه، به خصوص گردشگران باشد.
در سال 2022، من و چارلی به طور اتفاقی در پورتو والارتا بودیم که پدر دوستمان پس از گذراندن تعطیلات در سواحل اواکساکا، برای یک شب به آنجا رفت. ما ملاقات کردیم و چارلی از او پرسید که چگونه والارتا را دوست دارد.
“من دیگر هرگز به اینجا نمی آیم!” او فریاد زد.
دومینیکا برای او عالی بود. (دوستم به من گفت: “اگر 78 سالش نبود، او هنوز آنجا بود.”
آیا به دومینیکا برمی گردم؟ راستش من نیازی به بازگشت نمی بینم. اما نه در “من هرگز به عقب بر نمی گردم!” راه
جزایر زیادی در دریای کارائیب وجود دارد که ترجیح می دهم به جای دومینیکا به آنها برگردم (بیکیا، کوراسائو، مارتینیک و سنت لوسیا، در میان دیگران). ناگفته نماند جزایر کارائیب که من هنوز از آن بازدید نکرده ام (امیدوارم آنگویلا بعدی باشد).
زمان ما در این سیاره محدود است. ترجیح میدهم وقتم را صرف کاوش در مکانهایی کنم که میخواهم ببینم تا اینکه به جایی برگردم که دوست ندارم فقط برای علامت زدن چیزی.
احساس میکنم به دومینیکا فرصت دادم، و اگرچه سفر چالشبرانگیز بود، اما هنوز لحظاتی از شادی داشتم، مانند سفر به رودخانه هند، بیشتر پیادهروی به آبشار میدلهام، و زمان ما در Watten Waven.
دومینیکا جای من نیست. اما ممکن است این مکان برای شما باشد.
آیا دومینیکا شبیه مکان شماست؟




